• MOC KLIKANIA

    Samo oglądanie postów w mediach społecznościowych,  zdjęć czy transmisji już jest dla każdego, kto takie materiały publikuje, istotną reakcją na jego pracę. Tak, tak.. można nazwać pracą zrobienie zdjęcia, wstawienie go na profil, często obrabianie różnymi efektami. Trzeba włożyć w te wszystkie czynności mniejszy lub większy wysiłek. Dodatkowo napędza do działania, bo skoro ktoś ogląda, ktoś czyta, ktoś klika to jest dla mnie WOW 😊 Oczywistym jest, że praca każdego z nas ma wtedy sens, kiedy spotyka się z jakąś nagrodą, zapłatą czy satysfakcją. Kiedy książki sprzedają się jak świeże bułeczki autorka czuje się spełniona. Kiedy internet huczy od pozytywnych komentarzy na temat najnowszego modelu torebki, jego producent dostaje skrzydeł i zabiera się do kolejnego projektu. Działa to na zasadzie „kija i marchewki”, chociaż ja na tego „kija” trochę nieprzychylnie patrzę. Nie będę Wam pisać o hejcie bo zewsząd docierają informacje na temat tego okrutnego zjawiska, a Kobiety Warte Milion zazwyczaj nie używają go ani w swoim słowniku ani w praktyce. Bardziej chciałabym skupić się na reagowaniu i docenianiu. Epoka internetu, zasięgów, docierania lub nie docierania do czytelników czy potencjalnych klientów, przeżywa obecnie swoje apogeum. Mam nadzieję, że wiecie o tym, iż jeśli ktoś coś… to po coś 😊 😊 😊 Idąc tym tropem, jeśli ktoś wstawia na instagrama dupsko i cycki to liczy na dużą ilość serduszek, utwierdza to przecież w przekonaniu, że się podoba.. zarówno jedna jak i druga część ciała 😊 Jeśli ktoś wrzuca zaproszenie na szkolenie na facebooku to liczy na dużą ilość chętnych, zainteresowanych i zapisanych, wtedy wie, że to szkolenie ma sens i bierze się do kokretnej organizacji. Jeśli ktoś wstawia artykuł .. 😊 to liczy, lub chociaż ma nadzieję, że przynajmniej jedna osoba kliknie w link i go przeczyta. Ja liczę 😊 i się nie zawodzę. Potwierdza to bowiem sens pisania, sens misji, którą mam przyjemność nieść w świat.

    82834805_173658700380043_1450959936795181056_n

    Tak wiele zależy od sposobu myślenia moje drogie panie, tak wiele od działania, że nawet sobie nie zdajemy sprawy. Zastanawiałam się kiedyś dlaczego nie pokazują mi się na facebooku posty mojej dobrej znajomej, wina leżała po mojej stronie.. po prostu leciałam dalej. Nie klikałam, nie „polubiałam”, czyli zero reakcji… nie ładnie. Z tego powodu obcięło mi zasięgi i bardzo rzadko pojawiały się treści od niej, wartościowe treści dodam. Znacznie częściej za to mdłe bzdety, na które ktoś wydał worek kasy. Zazwyczaj zachęcam Was do działania i tak jest również i tym razem, bo można jak najbardziej nazwać działaniem reagowanie na odpowiednie dla Was treści w internecie. Jeśli chcecie poznać najnowsze przepisy na pożywne zupy nie tylko polubiacie odpowiedni fanpage na facebooku, ale też reagujecie jakąś kreatywną buźką na każde zdjęcie czy nowy przepis, a buziek jest już naprawdę sporo od radosnych po groźne ☹Jeśli motywuje Was do działania jakaś super fit laska, to nie tylko polubiacie jej profil, ale komentujecie, udostępniacie itd. To takie proste i oczywiste, ale poczułam ogromną potrzebę przypomnienia Wam o tym. Tym bardziej, że ostatnio rozmawiałam z cudowną kobietą, która pomaga innym w pracy nad sobą, nad swoimi wartościami i przemianą. Pomimo ogromnego zainteresowania jej osobą z dnia na dzień spadają jej zasięgi, czyli rzadziej pojawia się na tzw. pierwszym miejscu w kolejce wyświetlanych postów. I nie dzieje się tak dlatego, że te treści są słabe czy nie warte uwagi, ale dlatego że zmniejsza się czynne reagowanie na to, co wstawia. Można łatwo sprawdzać takie statystyki i po analizie stwierdziłyśmy obie, że ilość osób, które oglądają dany post jest duża, natomiast ilość jakiejkolwiek reakcji jest już o połowę mniejsza. Wynika to zapewne z szybkości naszego życia, samo skrolowanie palcem po smartfonie jest dziś szybsze, nie mamy czasu, przesuwamy dalej i dalej, zatrzymując się najczęściej na atrakcyjnych zdjęciach. To one znacznie bardziej przyciągają nasz wzrok. Dziś chcę Was zachęcić do zwiększenia swojej reakcji i to nie tylko dlatego, żeby komuś zwiększyć zasięg w internecie, ale z myślą o samej sobie. Bo to co najczęściej obserwujesz, na co reagujesz docierać będzie ze zwiększoną częstotliwością. Kliknij w link do artykułu, to nic nie kosztuje, kliknij w buźkę, to też nic nie kosztuje, skomentuj zdjęcie, nawet samym serduszkiem, to też nic nie kosztuje. A jeśli uznasz, że coś jest warte pomnożenia, to udostępnij, niech się niesie. Czasem jednym kliknięciem pobudzisz do działania innych i siebie. Aż jestem ciekawa ile buziek ujrzę dzisiaj w komentarzach 😊 Pozdrawiam.

  • Przyciągam dobro

    Kompletnie nie wiedziałam kiedyś czym są afirmacje. I dzisiaj zastanawiam się dlaczego do mnie takie informacje nie docierały. Przecież istnieją od dawna.  Uczono mnie w szkole ułamków, rymów częstochowskich, epok historycznych i budowy skorupy ziemskiej a o afirmacjach cisza. No chyba, że nie uważałam na tej lekcji 😊 Okazuje się jednak, że jest to niezwykle ważna dziedzina. O tyle ważne, że napisano na jej temat całą masę publikacji i całą masę książek. Wiem, że wiele z Was również nie wie o czym mówię tak ciągle namawiając Was do afirmacji. Otrzymuję od Was pytania co to takiego, jak je stosować, gdzie o nich poczytać no i czy działają. Oczywiście na samym początku oświecę Cię, że to nie są żadne „czary mary” i nie zmienią tak z dnia na dzień Twojego życia w pasmo szczęścia, bogactwa i miłości. Oświecę Cię również informując, że nawet jeśli nie wiesz czym są, to je stosujesz. Zazwyczaj nieświadomie. Ja zupełnie nieświadomie stosowałam afirmacje, mimo tego, że nie wiedziałam co to takiego. Pamiętam jak kiedyś wybrałam się z dwójką małych dzieci do znajomej i w drodze powrotnej złapała mnie taka ogromna śnieżyca, że czułam się jak w jakimś filmie katastroficznym. Jedna w wózku, druga obok dreptała nóżkami, obie płakały wniebogłosy i ja również byłam bliska płaczu. Śnieg, grad, wszystko z tego nieba leciało. Brakowało mi sił, żeby tą całą karawanę ciągnąć. Pamiętam również jak sobie w głowie mówiłam „Dam radę, dam radę” i szłam do przodu, miałam w sobie moc bo jak każda matka, najbardziej wyposażona w siły stawałam się w sytuacjach kryzysowych. Oczywiście, że dałam radę, i pewnie dałabym i bez wmawiania sobie tych słów, ale pamiętam, że sama poczułam się silniejsza. Nie wiedziałam, że to afirmacja, która dodawała mi pewności siebie. Takie afirmację to nic innego jak wmawianie sobie samej, że coś tam…… że jestem do dupy, że nie potrafię nic, że ciągle coś mi nie wychodzi itd. itd. To są afirmacje negatywne i one mają ogromną moc bo przyciągają negatywne myśli. I co dziwne, przychodzą nam z ogromną łatwością.

    82202209_904906213298600_6402547970515927040_n

    Pierwszy raz o afirmacjach przeczytałam kilka lat temu, kiedy zaczęłam pracę z „Dziennikiem coachingowym” Kamili Rowińskiej i Kamili Kozioł. Byłam wtedy zdziwiona i zaskoczona tym, że mam przyciągać do siebie dobre myśli jak jakaś czarodziejka. Podczas, gdy ja potrzebowałam twardego stąpania po ziemi. Ale zaufałam. I nie zawiodłam się. Dlatego zawsze twierdzę, że te tęgie głowy, które osiągają sukcesy warte są pochylenia się nad ich poczynaniem i zawierzenia metodom, które mogą spowodować, aby nasze życie stało się lepsze. Nawet jeśli będzie ktoś, kto powie, że nie działa, że pomimo ogromnych starań po prostu nic się na lepsze nie zmienia, to przynajmniej spróbował. A akurat stosowanie afirmacji w życiu codziennym nic nie kosztuje. To kilka chwil poświęconych samej sobie, kilka słów wypowiedzianych do samej siebie, pomyślenie sobie czegoś co jest nam w danej chwili potrzebne.  Afirmacje to słowa, które mówisz, myślisz, lub nawet zapisujesz. Dodałabym jeszcze powtarzalność i przede wszystkim świadomość, że dana afirmacja nam po prostu pasuje. Jest kilka rodzajów afirmacji, ja swoje dzielę na dobre i złe. Jak się domyślasz tych złych jest cała masa. 

    82739850_588798391695968_5381274184263401472_n

    Tak bardzo źle myślimy o sobie nie wiedząc, że to my sami te złe historie przyciągamy. Od momentu przebudzenia i wstania z łóżka znajdzie się w naszym słowniku wysyp słów negatywnych na dany dzień. „Boże! Znowu muszę iść do pracy!”, „Jezu! Jak zimno!”, „Pewnie znowu będzie ten cholerny korek”. No i….? Oczywiście, musisz wstać do pracy, oczywiście że jest zimno i jak się dobrze domyślasz jest korek. Stosując afirmację nie zmienisz stanu faktycznego. Wstaniesz do pracy, będzie Ci zimno i będzie korek, ale Twoje nastawienie będzie pozytywne i radosne a co za tym idzie szybciej przejdziesz przez coś co nie jest przyjemne. Wiesz przecież, że czas spędzony przyjemnie mija nam szybciej niż coś co jest katorgą. „Super, że mam pracę i mogę zarabiać”, „Świetnie, że jest mróz, który mnie uodparnia”, „Pewnie będzie korek to posłucham sobie w samochodzie nagrań z afirmacjami😊”. Wariatka, pomyślicie 😊 Może trochę, ale lepiej zacząć dzień z uśmiechem na twarzy niż marudząc zanim jeszcze do tej roboty dotrzecie.

    83162429_699007950505210_971074715303018496_n

    Te afirmację, które przytoczyłam wyżej, to proste słowa wmawiane samej sobie i zmieniające nastrój. Stosowane świadomie w momencie, kiedy przychodzą te złe, negatywne. Afirmowanie w tym momencie to odpowiednio szybkie reagowanie zanim się te złe pojawią. Nie pozwól, aby się pojawiły. Odgoń je szybciutko. Myśl pozytywnie. Ja stworzyłam te afirmacje, dostosowując je do danej sytuacji, ale jeśli chcesz pracować nad nimi należy się świadomie do tego przygotować. Zastanów się, jakie złe myśli przeszkadzają Ci w samorealizacji, w dowartościowaniu samej siebie i zamień je na dobre. Dzisiaj przytoczę trzy przykłady, które nie tylko stosuję, ale wiem, że dla wielu z Was stanowią swego rodzaju dekalog😊 „Wszyscy mnie w pracy doceniają”, „Jestem profesjonalnym pracownikiem”, „Moje życie to sukces” 😊.Trzy tylko, bo uwielbiam grupować wszystko na trzy 😊. Co zrobić z tymi słowami? Szczególnie wtedy, kiedy wcale tak nie myślimy?? Mówić na głos. Napisać, czytać. Mistrzyni afirmacji Louise L.Hay namawia do mówienia afirmacji przed lustrem i to jest wspaniałe bo widzisz wtedy swoje reakcje, swój wzrok, z którego tak wiele można odczytać. Mów codziennie, z przekonaniem, z uśmiechem na twarzy. Jeśli stwierdzisz, że to nie tak powinno brzmieć, powiedz jeszcze raz zmieniając ton. Bądź pewna tego co mówisz. I idź w świat tak właśnie myśląc. Możesz sobie w ciągu dnia powtarzać te słowa, sama się przekonasz, że rzeczywiście Twoje słowa z kartki przeniosą się do myśli. Ciąg dalszy afirmacji już wkrótce😊 Niech moc słów będzie z Wami !!!!!!!

  • Oczko.. czyli 21 dni na lepszą JA !!

    O samodyscyplinie ciąg dalszy, jako że jest to temat chyba najważniejszy, jeśli chodzi o zmiany swojego myślenia, postępowania, nawyków. Jest wiele publikacji na temat tego, ile potrzeba czasu na wypracowanie w sobie samej nawyków, a co za tym idzie poddania się samodyscyplinie. Dużo się czyta o magicznych 21 dniach, po których jakiś nawyk staję się oczywisty a czynności wykonywane przez te dni systematycznie, okazują się być normą. Inne publikacje dokumentują 66 dni jako ten magiczny okres na zmianę swoich nawyków, jeszcze inne pół roku systematycznego działania. I właściwie wszystko zależy od trudności danego wyzwania, od możliwości wykonawczych oraz oczywiście od osoby, która się podejmuje takiego wyzwania. Dla jednej kobiety picie codziennie rano szklanki wody będzie proste do wykonania, dla innej, po kilku dniach okaże się nie możliwe do zrealizowania z różnych powodów. Reasumując te wszystkie fakty, jakimi operują naukowcy doszłam do swoich własnych wniosków. Dla mnie wyzwania dzielą się na „ w miarę proste”, „trudne” i „długoterminowe”. Te ostatnie muszę podzielić na etapy i tutaj znakomicie sprawdza się system 21 dniowy. Jest to stosunkowo krótki okres, który jestem w stanie poświęcić na zmianę oraz motywujący do oczekiwanego celu, po którym mogę sobie wręczyć nagrodę. Ona też motywuje. Gdybym miała założyć sobie, że przez 567 dni będę codziennie wykonywać jakąś czynność, z pewnością na starcie zniechęciłoby mnie to do działania. Natomiast 21 dni to dla mnie czas o tyle krótki, że daje nadzieję na zakończenie, nawet jeśli wyzwanie będzie trudne. Twierdzenie, jakie przekazał  Goethe, że „Wszystko jest trudne zanim stanie się łatwe”, daje mi szansę na rychły koniec. Po tym czasie mogę się spodziewać, że dana czynność stanie się nawykiem. A jeśli tak się nie stanie, to będę wyznaczała kolejny 21 dniowy termin, ale z pewnością nabiorę szacunku do samej siebie, że się tego podjęłam i dotrwałam do końca. A wiem, jak bardzo wizerunek własny decyduje o moich sukcesach.

    W swoim życiu podejmowałam niezliczoną ilość wyzwań, o odchudzaniu, uprawianiu sportu czy zdrowym odżywianiu. Prawdopodobnie tak jak u Was, wstępowała we mnie euforia i podekscytowanie na początku każdego takiego wyzwania. Różny był czas…. Tydzień, miesiąc, trzy dni i spadek euforii. Z realizacją do końca, do osiągnięcia celu zazwyczaj bywało cholernie trudno. Choć mam na swoim koncie kilka naprawdę spektakularnych sukcesów. Wiem, że łączy je jedno… systematyczność i samodyscyplina, czyli jednym słowem nawyk. Czyli coś, co jest powtarzane i stanowi na pewnym etapie dla nas codzienność, nic nadzwyczajnego, po prostu normę. Bez tego każde nasze wyzwanie będzie czymś nienaturalnym. Rozmawiałam kiedyś z jedną kobietą, która codziennie po przebudzeniu ubierała się w dres i biegała pół godziny bez względu na pogodę, nastrój czy inne istotne dla mnie czynniki. Podziwiałam ją za to, bo mnie na poranny spacer z psem wołami trzeba zaciągać. Ona traktowała to jako normę, bo robiła to codziennie. Miała to we krwi. Tak jak ja mam we krwi poranną kawę z mlekiem 😊 I tak samo jest z wyzwaniami, które chcemy wprowadzić w nasze życie. Do tej pory ich nie robiłyśmy, ale jesteśmy przekonane co do ich skuteczności i sensu. Pamiętacie zapewne wyzwanie do którego jakiś czas temu Was namawiałam. Pisałam o nim tutaj … Poranna karteczka to jedno z tych wyzwań, które dla mnie stało się nawykiem. Codzienne mówienie sobie samej jaka jestem wspaniała, doprowadziło do tego, że istotnie zaczęłam tak o sobie myśleć. Są wśród Was takie panie, które ten lub inne sposoby afirmacji stosują i widzą jak bardzo zmieniło się postrzeganie samej siebie poprzez codzienne ich stosowanie. 

    81417676_1434904236657854_102853235399720960_n

    Osoby, które osiągają sukcesy, wiedzą co to są nawyki. Najgorsze jest to, że te nawyki które chcemy w nasze życie wprowadzić są tak trudne. Ale możliwe. Nie pomyślałaś pewnie będąc nastolatką, że coś będzie w stanie Cię w środku nocy zwalić z łóżka i postawić  na równe nogi. Do momentu, kiedy mały bobas płaczący w łóżeczka nie spowodował u Ciebie takiego nawyku. Nie pomyślałaś, że jakiś nałóg będzie w stanie zmienić Ciebie samą w osobę uzależnioną kierując np. dłoń w kierunku paczki papierosów, których palenie stało się dla Ciebie nawykiem. Czyli jednak pewne czynności mogą stać się nawykami. Proponuję Wam zatem włożyć do tego wora nawyków czytanie, pisanie, bieganie, rozwój osobisty czy medytację. Tak samo jak inne czynności, które chcecie w swoje życie wprowadzić. Niech i one staną się Waszymi nawykami. Spróbujcie wprowadzać je etapami np. 21 dniowymi. Codziennie, systematycznie, uczciwie wobec samej siebie. Po zakończeniu każdego etapu nagradzajcie się kobiety, wyciągajcie wnioski i pracujcie dalej nad kolejnymi i kolejnymi nawykami. Stwórzcie swoje nowe nawyki, stanowiące o lepszym , bardziej wartościowym życiu. Takim życiu na jakie zasługujecie.

  • Deser po obiedzie

    Czy my, kobiety siebie lubimy? Ale siebie same, nie siebie nawzajem. Czy lubimy, szanujemy, podziwiamy?? Same siebie. Być może część z Was odpowie zdecydowanie twierdząco, inne przecząco a jeszcze inne, co innego powiedzą a zupełnie inaczej jest naprawdę. Otóż większość kobiet na tak zadane pytanie w trakcie eksperymentu naukowego odpowiedziała właśnie twierdząco, podczas gdy test na prawdomówność pokazał coś zupełnie innego. Każda z nas może zauważyć takie zjawisko bez robienia badań. Nie zastanawiamy się nawet nad tym czy jesteśmy dla siebie fajne, czy lubimy same siebie, czy darzymy się szacunkiem, rozpieszczamy, nagradzamy. Na to samo pytanie skierowane do innej kobiety… czy jest fajna, czy ją lubisz, za co ją lubisz znajdziemy całą masę uzasadnień. Coś takiego w nas kobietach jest, co nie pozwala nam się chwalić ani głaskać po główce. Robimy różne rzeczy w ciągu dnia jak automaty. Pracujemy zawodowo, wychowujemy dzieci, gotujemy im zupki , pomagamy starszym rodzicom, rozpieszczamy mężów, ogarniamy chałupę po drodze zaspakajając potrzeby każdego, kto stanie na naszej drodze. Jesteśmy pierwsze do krytykowania samych siebie, za to do chwalenia ostatnie. Jedną z przyczyn takiego stanu okazuje się być nasze społeczeństwo, otoczenie, nasza polska tradycja, która co prawda ulega już zmianom, ale w bardzo zwolnionym tempie.

    81285719_2779758262066929_5188398387094880256_n

    Wymaga się od nas zdecydowanie więcej niż od mężczyzn, mamy być miłe, towarzyskie, pracowite, odpowiedzialne, wyluzowane a jednocześnie powściągliwe i dobrze ułożone. Zauważyłyście pewnie, że wiele z tych cech w oczywisty sposób się wyklucza, nie da rady żeby szły w parze… cudów ni ma 😊Jeśli chodzi o krytykę to Polki przodują w krytykowaniu samych siebie, uważają się za biedniejsze, mniej inteligentne, mniej atrakcyjne, ciągle mniej i mniej. Zaledwie cztery na sto pytanych kobiet uważa się za atrakcyjne, a dwie na sto są zadowolone ze swojej pozycji społecznej. Kobiety widzą w sobie niedoskonałości na różnych płaszczyznach i dopiero w dojrzałym wieku ok. 52 lat wzrasta ich poczucie zadowolenia i akceptacji swojej sfery fizycznej i psychicznej. Dopiero wtedy większość kobiet zdaje sobie sprawę ze swojej wartości i akceptuje swoje niedoskonałości. Są to oczywiście uogólnienia. Na szczęście i wśród nas są kobiety, które już jako dwudziestolatki znały swoją wartość i nie dały sobie w kaszę dmuchać, ale coś w tych badaniach jest, bo dookoła dużo byśmy takich kobiet znalazły 😊 Ciekawe czy ta samokrytyka pokrywa się z samonagradzaniem? No pewnie, że nie. Nie dajemy sobie prawa do nagród bo przecież nie zasłużyłyśmy. Jest wykonane zadanie jest nagroda. Jest sukces jest nagroda. A skoro my tak na prawdę nic specjalnego nie robimy, to po się nagradzać. Chyba troszkę trzeba to odczarować. Może nawet bardziej niż troszkę. Nagradzamy dzieci, dajemy im prezenty, często bez tzw. okazji. Ich pokoje pełne są zabawek, szuflady słodyczy a kieszenie smartfonów. Bo to są nasze dzieci i chcemy dla nich dobrze. A my?? Dla siebie nie chcemy dobrze? Chyba nie, skoro na dziesięć kobiet jedna  obdarza się regularnie prezentami, jedna na dziesięć bez okazji chodzi do kina czy restauracji. Jedna na dziesięć rozpieszcza się nagrodami za osiągnięte cele. I tu jest błąd moje panie. Bo poza tym, że nagroda jest przyjemnością i sprawia radość, ma dodatkowo moc motywacyjną. Oczywiście nie popadając ze skrajności w skrajność. Nie chcę nikogo namawiać do wydawania kasy na pierdoły każdego dnia. Chcę tylko zwrócić Waszą uwagę na to, jak mało myślimy o sobie w kategoriach sukcesu. Kiedyś jedna „pani domu” powiedziała mi, że ona nagradza siebie urlopem. Jest to urlop od domu, w którym pracuje każdego dnia opiekując się trójką dzieci i wykonując całą masę obowiązków domowych. Organizuje z mężem czas w ten sposób, że dwa razy w roku wyjeżdża na kilka dni sama do jakiegoś miasta bo uwielbia zwiedzać.

    81202780_2774883512534963_8449233374643486720_n

    Organizuje sobie te wyjazdy tak jak chce z funduszy, które zbiera w ciągu roku. To jest dla niej nagroda. Ktoś inny zapyta „za co? Za to, że sprząta, gotuje, wychowuje?” Tak, dokładnie za to. Można nazwać to odpoczynkiem, regeneracją a ja nazwę to nagrodą właśnie, która ją będzie motywowała do dalszej pracy na wysokim poziomie.  Wytyczając sobie cele i zadania nagradzajmy się dopiero po ich wykonaniu, po osiągnięciu. Potraktujmy to jako wisienkę na torcie czy deser po obiedzie. Przypuszczam, że nie codziennie rozpieszczacie się deserem. Pewnie nawet znajdę wśród Was takie, które codziennie obiadu nie jadają 😊 Jakieś to normalne i niczemu się nie dziwię. Wiem, że łatwo wpaść w pułapkę takiego „wiecznego” nagradzania się, rozpieszczania bez przerwy.. nie, nie, nie, to nie o to chodzi. We wszystkim trzeba mieć umiar. Jak nagroda to nagroda. Nie za każdą ugotowaną zupkę, nie za każde umyte okno. Wyznaczasz sobie cele na cały rok, cele powtarzam, to i nagrody sobie wyznacz😊 Schudnę to kupię sobie sukienkę. Napiszę doktorat to pojadę na wycieczkę. Skończę kurs hiszpańskiego to kupię sobie rower. Cel i jego wykonanie jest trudne ale im bardziej trudne, tym bardziej smakuje nagroda. I tu dochodzimy do sedna. Większość ludzi chce najpierw przyjemności a potem pracę, najpierw nagrody a wysiłku trochę mniej, potem. Trzeba te relacje odwrócić. Zaplanować sobie działanie, zrobić plan, który doprowadza nas do celu, takiego celu, który wydaje się trudny do realizacji. Nagroda ma być na końcu tego planu i stanowić deser. Głównym daniem niech się stanie Twoja praca, Twój wysiłek i Twoje poświęcenia. Ale zawsze pamiętaj o nagrodzie. Bo uwierz mi to jest sukces jeśli schudniesz, to jest sukces jeśli nauczysz się hiszpańskiego i to jest sukces jeśli zrobisz prawo jazdy. Zasługujesz więc na deser. Należy pamiętać o kolejności tylko i to jest sedno tych moich dzisiejszych dywagacji. Tylko od Ciebie zależy czy najpierw zjesz główne danie czy na odwrót, uważajcie jednak na wzdęcia, mdłości i zgagę. 

  • PRZYGODA Z SAMODYSCYPLINĄ

    Cały miesiąc postanowiłam poświęcić na szczegółowe rozpisanie swoich celów. Pomyślisz może, że to trochę za późno, że w nowy rok z celami powinnam już wejść, albo, że miesiąc to za długo, żeby aż tak się nad nimi skupiać. Ale ja tak chcę😊 I tak zrobię. Część celów jest kontynuacją z roku poprzedniego, część wdrażam w życie jednocześnie kreując kolejne, tak właśnie mam. Potrafię robić te rzeczy jednocześnie. Nie o wszystkich celach potrafię pisać tak publicznie, z resztą nawet nie czuję takiej potrzeby, ale jednym wspólnym mianownikiem realizacji wszystkich moich celów jest ich długoterminowość. One nie wydarzą się z dnia na dzień tylko wymagają czasu. Jestem pewna, że Ty też masz takie cele, które wymagają czasu i  samodyscypliny !! Jest to dla mnie najważniejsze pojęcie tego roku i nad nim pochylam się szczególnie. Jeśli potrzebujesz zrealizować cel, który jest rozłożony w czasie nie masz wyjścia, musisz nauczyć się samodyscypliny. Ja się tego uczyć zaczynam, bo nie przychodzi mi ta umiejętność łatwo 😊 A czemu? Bo oczywiście jest trudna, ale tylko za trudnymi działaniami kryje się nasz sukces. Nie schudniesz z dnia na dzień, nie nauczysz się hiszpańskiego z dnia na dzień, nie uzbierasz gotówki na wyjazd do Egiptu z dnia na dzień. Potrzeba dyscypliny i systematyczności. I nawet jeśli się Tobie wydaje , że może być inaczej, to nie, nie ma cudów, nic nie stanie się bez Twojego udziału. Ja przynajmniej bym na to nie liczyła 😊

    81672307_469963020594076_1359362565137760256_n

    My, kobiety jesteśmy mistrzyniami systematyczności. Wiemy, kiedy dziecko ostatni raz przyjmowało posiłek, kiedy podać kolejny, że systematycznie trzeba z dzieckiem chodzić do przychodni na bilans, że do kościoła co niedzielę trzeba się z rodziną udać, że pomidorki w ogródku podlewać trzeba systematycznie, żeby zupka pomidorowa wyśmienicie smakowała. Wiemy, że codziennie trzeba posiedzieć nad matematyką, żeby latorośl nie wyrosła na całkowitego głąba, że codziennie i dzieci i mąż powinny otrzymać od Ciebie pięknie zapakowane kanapki. I nawet jeśli Ciebie bezpośrednio to nie dotyczy, znasz pewnie kobiety, które idealnie wypełniają te wszystkie role. Dlaczego zatem mamy jednocześnie tak ogromny problem z własną samodyscypliną przy stawianiu własnych celów?? Gdzieś to zgubiłyśmy, czy po prostu jesteśmy leniwe??

    81351247_463744874519170_5091703602221678592_n

    Postanawiasz przeczytać przynajmniej jedną książkę w miesiącu bo czujesz, że jest Ci to potrzebne do własnego rozwoju. Kupujesz kilka egzemplarzy i zaczynasz czytać, jedna strona, dwie, kilka. Ile to trwa? Dwa dni ? Pięć? Odkładasz, zapominasz, nie wracasz, albo wracasz później. Nie ma w Tobie samodyscypliny. Zastanów się czy jest to dla Ciebie ważne, bo skoro nie jest, to może zmień cel. Jeśli nie byłoby ważne dla Ciebie podawanie posiłków dziecku, albo regularne odwiedzanie pediatry to byś tego nie robiła. Nie byłabyś systematyczna w tej materii.  Ile ja razy miałam na celu schudnięcie!!! Chryste!!! Setki razy. Nawet jeśli osiągałam jakiś mały sukces, sukcesik właściwie to nie byłam systematyczna i rezultaty nigdy mnie nie zadawalały. Brak mojej samodyscypliny jest oznaką lenistwa i umniejszania swojego celu. Bo żeby osiągnąć sukces w swoich planach, celach, postanowieniach muszę…musisz nauczyć się samodyscypliny. Wiem doskonale jak dołujące bywają skutki, a właściwie ich brak. Bo ręce kobiecie opadają jak znowu nici z diety, znowu nie zapisałaś się na zumbę, albo znowu nie dostałaś awansu. Dlatego właśnie oddałam się nauce samodyscypliny i wierzę, że mogę się jej nauczyć. Przecież wszystkiego można się nauczyć. A samodyscyplina jest kluczem do sukcesu wielkich ludzi, wielkich biznesów, dlaczego nie moim?? Dlaczego nie Twoim?? Pochylę się nad tym problemem nie raz jeszcze i oczywiście o wszystkim poinformuję na blogu. Moje pogłębianie wiedzy w każdej dziedzinie jest dla mnie narzędziem do dzielenia się z Tobą i każdą inną kobietą, bo wiem jakie to jest ważne. Wszystkie narzędzia do pracy nad sobą są ważne, ale samodyscyplina jest podstawą bo zmusza do działania. Być może dla mnie regularne pisanie artykułów, a dla Ciebie ich czytanie będzie jednym z elementów treningu nad systematycznością? 😊 Od czegoś trzeba zacząć 😊

  • Blogowe podsumowanie roku

    Od kilku lat zamiast postanowień noworocznych stawiam sobie kolejne cele, poprzedzone podsumowaniem minionych. Taką tradycją postanowiłam objąć również mojego bloga, który powstał z myślą o kobietach, dla kobiet w tym również dla mnie. Blog, który zadebiutował 26 lipca ubiegłego roku zaskoczył niejedną z tych kobiet, które znam od lat. Bardzo miło zaskoczył. Odzew jaki otrzymałam zaskoczył z kolei mnie. Prawie pół roku istnienia bloga oceniam bardzo dobrze. Dla mnie to ogromny sukces. Zaczęłam pisać o sobie, dzielić się z Wami swoimi poglądami, co w dzisiejszych czasach łatwej krytyki i oceny stanowi ogromne ryzyko. Ale je podjęłam. Wyszłam ze swojej strefy komfortu i swoim słowem postanowiłam pisać do Was, do kobiet takich jak ja. Cel jest (nie) jeden.. motywacja, inspiracja, wspólnota, czyli wszystko to, co pozwala poczuć się lepiej, zadbać o swoje potrzeby, o swój rozwój, pochylić się nad swoimi wartościami. Na przestrzeni tych kilku miesięcy opublikowałam 26 artykułów, z których każdy wypełniłam swoimi przemyśleniami, serduchem i przygotowaniami.

    80669987_774581953023294_4430575931978940416_n

    Po drodze pojawiła się zakładka WYZWANIA, którymi się z Wami podzieliłam. Cieszę się, że spotkały się z takim pozytywnym odbiorem. Wiem, że stosujecie te wszystkie pomysły, takie proste i trudne jednocześnie. Wiem, bo do mnie piszecie, komentujecie, wysyłacie wiadomości prywatne. Taką drogą kontaktową stała się grupa na facebooku, która w oczywisty sposób została przez mnie stworzona do informowania  na bieżąco o tym co na blogu, ale też o tym co się u Was dzieje, jak sobie radzicie z problemami i jak dzielicie radościami. Do końca roku blog zarejestrował 4889 wszystkich odsłon i odnotował 1031 użytkowników. Najpopularniejszym artykułem okazał się ten, który również dla mnie jest ważny „Niezależność równa się wolność” 😊

    80828003_510242513183761_4770580206148648960_n

    Równie dużym zainteresowaniem z Waszej strony cieszyły się artykuły o Was, czyli moich inspiracjach 😊

    „Sieciowe kobiety” oraz wszelkie relacje z wydarzeń, które były dla mnie ważne i wartościowe. Nie mogło wśród nich zabraknąć relacji ze szkolenia „Kobieta niezależna”, warsztatów o „Pewności siebie”, czy „Kongresów kobiet”. Duma mnie rozpiera jak widzę, że moje artykuły są udostępniane lub polecane. To jest sens tego co robię. Już na samym początku wiedziałam, że traktowanie tego bloga będzie dla mnie ważne i odpowiedzialne. Stał się moją misją dzięki Wam. Każdy wpis, każdy komentarz i każdy post traktuję tak, jakby czytało go milion osób. Każda z Was jest bowiem dla mnie ważna, każdą traktuję z szacunkiem. Za dotychczasową uwagę bardzo serdecznie dziękuję i mogę obiecać, że jednym z moich osobistych celów jest jego ulepszanie. Pięknego 2020 roku kobiety!!!

  • SIŁA SŁOWA

    Jak słowo pisane może wpłynąć na czyny i sposób myślenia innej osoby wiedzą te z Was, które czytają, czują, analizują i odpisują do mnie w sposób wszelaki. A ja myślałam, że to tylko na mnie tak działa 😊Książki, teksty motywujące czy jakiekolwiek inne publikacje, których dotknęłam w ostatnich latach miały równie ogromny wpływ na moją osobistą transformację jak osoby, które spotkałam. Odkąd prowadzę bloga i przelewam na klawiaturę swoje myśli dotyczące w szczególności wartości kobiet, otrzymuję tyle informacji zwrotnych od osób, których nigdy wcześniej nie znałam. I to one, może też koleżanka Agnieszka 😊 uświadomiły mi, że pomagam innym. I super!! I jestem dumna!! Ja piszę to, co czuję, jak prawdziwa przyjaciółka do prawdziwej przyjaciółki. Do dzisiejszego wpisu zainspirowała mnie jedna kobieta, która do mnie napisała, że to ja jestem dla niej inspiracją😊 No to już, powiem Wam, ogromne zaskoczenie. Ale miłe bardzo, choć nie ukrywam, że poczułam przez chwilę ciężar na swoim ramieniu. Ale tylko przez chwilę, bo w końcu mam świadomość tego, że każda ma taką inspirację, jaką chce mieć 😊 Przeczytałam w tej wiadomości jak zainspirowało ją jedno zdanie z któregoś artykułu. I to jest cudowne. Właśnie w tym widzę sens tego co robię. Ja wiem, jakie to jest ważne móc się inspirować kimś albo czymś. Mnie inspirują zazwyczaj osoby, które w życiu coś osiągnęły, są odważne i swoje życie traktują jak arcydzieło, którego nie wolno zmarnować. Zastanawiałaś się kiedyś co Ciebie inspiruje??

    81205810_541092889842938_342114743789551616_n

    Z takim pytaniem chciałabym, abyś wyruszyła w kolejny rok. I obojętne, kiedy czytasz ten artykuł, bo zacząć można zawsze. I zawsze kolejny krok może być kolejnym Nowym Rokiem.  Prawdopodobnie miałaś w swoim nastoletnim życiu jakiegoś idola, albo kilku. Może, tak jak u mnie, na Twoich ścianach wisiały plakaty piosenkarzy czy aktorów i całe królestwo byś oddała, żeby wymienić się na plakat z koleżanką, byle tylko mieć w posiadaniu największy i najpiękniejszy portret swojego idola 😊 Czy on Cię inspirował?? Oczywiście, że tak. Często się z nim utożsamiałaś. Pisząc o tym uśmiecham się bo pamiętam bardzo dokładnie samą siebie i koleżanki, które nawet próbowały się upodobnić do swoich idoli. Nosiłyśmy podobne ciuchy, buty, farbowałyśmy włosy, nawet niektóre ruchy ciała stawały się podobne. Takie to zabawne z perspektywy czasu. Ale tak było. I było to czymś oczywistym.

    80647041_990054731377040_7069444962953199616_n

    Tak samo jest w tym dojrzałym życiu. Choć bywa, że nie zdajemy sobie z tego sprawy. Inspirują nas młode mamy z instagramowych zdjęć, idealne teściowe, które gotują najpyszniejszy rosół dla swoich synów, albo bohaterki seriali, w których wszystko jest takie cholernie idealne. Czujesz moją ironię?! Dobrze czujesz. Wkurza mnie to niesamowicie i śmieszy zarazem. Bo to, co widzicie na tych „okładkach” to przecież wystawka, która pokazana jest światu. Te laski z idealnych zdjęć są też smutne, skrzywdzone i zmęczone, tylko nie robią wtedy zdjęć. Te idealne teściowe bywają podłe i wredne a aktorki z pięknych seriali…. no cóż, to przecież świetne aktorki. Wybór, kto będzie Twoją inspiracją zależy od Ciebie. Jeśli planujesz zostać świetną aktorką, wybór jest oczywisty😊 Jeśli udawaną mamuśką i fałszywą teściową… również. To Twój wybór. Nie mnie go oceniać. Jeśli chcesz, aby Twoje życie spełniało Twoje własne, indywidualne oczekiwania, musisz nad nim popracować. Wiesz, tak samo jak ja, że życie jest jedno i krótkie na dodatek. Dlatego warto przeżyć je tak, jak ty sama tego chcesz. Posiadanie inspiracji, czy idola…. jak zwał tak zwał… nie jest obowiązkowe. Ale jeśli mnie zapytasz czy dla mnie istotne, to tak…bardzo. Ja tego potrzebuję i to mnie prowadzi przez życie. I bez względu na to czy jest to człowiek, słowo czy obraz, jeśli ma na mnie wpływ zwany rozwojem, jest cenny. Bo rozwój jest dla mnie cenny. Jest jedną z wartości, którą w sobie odkryłam i którą chcę pielęgnować. Wiem, że mój rozwój osobisty ma dobry wpływ na mnie i na całe moje otoczenie…. no może nie całe 😊 😊 😊 ale o toksycznych ludziach innym razem.

    81240153_587190935185522_2985786304114982912_n

    I na koniec moje życzenie dla Ciebie, abyś Ty określiła swojego idola. Abyś go nazwała. Czy jest to ktoś  żywy, istniejący, jego słowa, twórczość….. określ go. Określ swoją inspirację. A jeśli już ją masz i nie musisz nazywać, to zastanów się co jest tak bardzo inspirującego dla Ciebie ?? Czy chcesz żyć tak, jak ta osoba, czy chcesz się w życiu kierować jej słowami, czynami, twórczością?? I na koniec pytanie czy rzeczywiście to robisz??? Czy tylko tak myślisz??? Cudownego Nowego Roku!!!!!

  • DECYZJE

    Podejmowanie trudnych decyzji z założenia łatwe nie jest. I nie mam tu na myśli wyboru sukienki na bal sylwestrowy.. długa czy krótka, albo co dziś na obiad.. rybka czy kurczak?? Wiem, że znajdą się kobiety, dla których jest to rzeczywiście kluczowy problem. Ja jednak chcę zwrócić dzisiaj Waszą uwagę na takie problemy, które w diametralny sposób mogą zmienić Waszą rzeczywistość. To są decyzje, których skutek będzie miał wpływ na dalsze życie Twoje, Twoich bliskich i często wybór pomiędzy jednym a drugim będzie niósł za sobą jakieś zyski ale też straty. Te tzw. trudne decyzje we mnie dojrzewają dość długo, czasem myślę, że zbyt długo. Chciałabym się nauczyć podejmowania ich w krótszym terminie i tak robię, uczę się tego nieustannie. Ale wiem też, z perspektywy czasu, że każda podjęta przeze mnie decyzja na owy czas była jedyną słuszną. Nie wiem jak jest u Was, ale lęk przed podjęciem decyzji jest często tak paraliżujący, że w ostateczności odwlekam ją w czasie. Pracuję nad tym, bo wiem, że każda decyzja będzie dobra, tylko dlatego, że się dokona. I nie ma jej co oceniać, chwalić czy krytykować. Po prostu zostanie podjęta. Trudne decyzje osobiste czy zawodowe bywają różne, w zależności od okoliczności. Zmiana pracy, wyjazd na drugi koniec świata, rozwód, zmiana mieszkania, oddanie rodziców do domu opieki, decyzje zdrowotne pomiędzy gorszym a jeszcze gorszym.  Życie podaje nam jak na tacy takie problemy, których na pewno byśmy nie chciały widzieć w swoim życiorysie, jednak często nie mamy wpływu na wiele z nich.

    81670198_2394997240814901_5389384053180858368_n

    Podjęcie decyzji może być rozłożone w czasie, ale też wymaga reakcji natychmiastowej, tu i teraz i to jest chyba najtrudniejsze. Pochyliłam się ostatnio nad tym problemem ponieważ sama podjęłam kilka takich trudnych dla mnie decyzji i zostałam jednocześnie poproszona o doradzenie innym jak to zrobić. Ciężko tak doradzać innym. Bo nikt nie jest mną, nikt nie jest Tobą. Jedynie na swoim przykładzie można powiedzieć jak się tego, czy tamtego dokonało, ale tak naprawdę każda kobieta musi sama dojrzeć do podejmowania swoich decyzji. Dla jednej z Was trudna decyzja nie będzie problemem, podejmie ją od razu, nie będzie się bała.  Dla innej będzie tak trudna, że jej w końcu nie podejmie. Albo, tak jak u mnie, wymagać będzie czasu. Zauważyłam, że najgorsze w podejmowaniu trudnych decyzji jest „zastanawianie” się, i to takie długie nie mające końca, gdybanie, snucie jakiś dramatów, co będzie gdy… a jak się nie uda to… a może lepiej niech zostanie tak jak jest… itd. itd. To jest chyba najgorsze bo wydłuża ten czas, który jest tak cenny, bo wiecie co? Szkoda go! Po prostu szkoda czasu.

    81434257_526003744790958_5895153303104258048_n

    Jasne, że jest to wszystko trudne, bo niesie za sobą ryzyko.. mniejsze lub większe. Na pewno wydarzy się coś innego, nowego, może nawet gorszego. Ale jesteśmy dorosłe i musimy to zrobić. Odwlekanie nic nie da. Jest jedynie oznaką niedojrzałości, słabości.. i to ogromnej. Ktoś kiedyś powiedział, że nie ma mniejszego czy większego zła, no i pewnie nie ma, ale kładąc na szali dwa bardzo trudne rozwiązania trochę bym tu polemizowała. Zazwyczaj przed podjęciem trudnej decyzji zadaję sobie pytanie po co?? Co mi to daje? Jakie ja będę miała z tego korzyści? I to wcale nie dlatego, że jestem egoistką, akurat przy podejmowaniu decyzji jest dla mnie ważne, czy będzie ona zgodna z moimi wartościami i zasadami, którymi się w życiu kieruję. Koncentruję się na przyszłości, na tym co mi konkretna decyzja przyniesie. Wiem, że są osoby , które bardziej skupiają swoje myśli na przeszłości, żyją sentymentami pt. „ale tak nas wiele kiedyś łączyło”, „ mamy tyle wspólnych wspomnień”, „nie mogę wyprowadzić się z kraju, który mnie wychował i ma taka bogatą historię”. Skup się na tym, co dla Ciebie jest ważne. Dla mnie ważne, aby decyzja była początkiem nowego a nie końcem starego. To od Ciebie zależy jak to nazwiesz.

    80593620_1035581873456142_4015055610075676672_n

     Jak się okazuje moje przeciąganie w czasie jest uzasadnione rozsądkiem, na którym bazuję zazwyczaj swoje decyzje, choć tak jak wspomniałam pracuję nad zmniejszeniem tego dystansu czasowego 😊 Ten czas pozwala mi chłodniej spojrzeć na problem i jego rozwiązania, wiem jak niesprawiedliwe dla mnie samej jest kierowanie się emocjami czy pragnieniami.   Oceniam również czy moja decyzja ma szanse powodzenia, czy jest możliwa do zrealizowania i co za sobą niesie. Zazwyczaj przenoszę swoje myśli na papier, poświęcam temu sporo czasu, wiem, że jest to warte poświęcenia. Standardowo wypisuję wszystkie za i przeciw, wszystkie skutki pozytywne i negatywne oraz sposoby radzenia sobie z tymi negatywnymi. Jak na nie zareagować, jak sobie pomóc, co zrobię, kiedy coś mi nie wyjdzie itd. Do każdej trudnej decyzji trzeba się należycie przygotować, jakkolwiek śmiesznie to nie zabrzmi, uwierzcie mi to od dobrego projektu zależy powodzenie działania. Można się oczywiście kierować poradami najbliższych, przyjaciół, rodziny czy kogoś doświadczonego w sieci, ale ostatecznie to Ty podejmiesz swoją decyzję i nikt oprócz Ciebie nie poniesie jej konsekwencji. Dlatego należyte przygotowanie jest wskazane. Decyzje mają moc zmiany naszego życia. Tkwienie i tkwienie w sytuacji, w której ciągle jej nie podejmujemy też jest decyzją. Mam nadzieję, że dziś już wiesz tak samo jak ja, że stając przed wyborem coś wybrać trzeba. Nie wybranie będzie biernym staniem w miejscu, choć czasem nawet cofaniem.  Nie odbierajcie sobie szansy innego scenariusza na swoje życie, nie okradajcie z możliwości inności. Najgorsza jest ta bierność właśnie. To ona prowadzi do sytuacji, w której ktoś inny podejmie decyzję za Ciebie, ktoś inny wepchnie Cię do worka, w którym wcale nie chciałaś być, ktoś inny napisze scenariusz Twojego życia. U wielu z Was pewnie tak się zadziało lub dzieje nadal. Jeśli tak rzeczywiście jest to mam obowiązek Wam przekazać, że zawsze można przerwać ten łańcuch i żyć wg własnych zasad, wg własnych decyzji. Bo nikt nigdzie nie powiedział, nie napisał, że czas podejmowania Twoich decyzji minął. Nie ma takiego czasu. On jest zawsze dobry, każdy czas jest dobry abyś zadbała o siebie, o swoje potrzeby i podejmując decyzje myślała o sobie a nie o wszystkich dookoła. Czego Ci dzisiaj z całego serca życzę.

  • Wymarzony prezent

    Ogólnopolski rekord bicia kolejek w centrach handlowych dopiero przed nami. Zapowiada się na kilka godzin przed oczekiwaną pierwszą gwiazdką. Wtedy to cała rzesza polskich kobiet i mężczyzn dokona najważniejszego wyboru, jakim będzie kupno niespodziewanej niespodzianki dla swoich najbliższych. Takie to oczywiste i zaskakujące jednocześnie, że każdego roku ten szaleńczy pęd powtarza się i powtarza bez końca. No tak już mamy. Nie my jedni. Tak samo dzieje się w innych krajach i nie mamy powodu do kompleksów w tej dziedzinie. I choć każdy rok pokazuje, że zdecydowanie wcześniej wielu z nas dokonuje wyboru i kupna prezentu to i tak  do ostatniej chwili biegamy gdzieś pomiędzy galeriami, żeby wybrać coś specjalnego. I pewnie tak jak zwykle ten pęd sprowadzi się do ogólnie dostępnych kosmetyków, skarpetek i czekoladek. To właśnie one królują wśród polskich prezentów dla bliskich dorosłych. Taki urok świąt.

    80268207_520113858848276_7602873836622577664_n

     Jestem bardzo ciekawa jakie są Wasze wymarzone prezenty? Czy to drogocenne klejnoty czy może piękna skórzana torebka? Każda z nas potrzebuje przecież czegoś innego. Każda ma inne marzenia. Ostatnio w gronie znajomych podjęliśmy ten temat i większość miała problem z wymyśleniem prezentu dla swojej najbliższej osoby. Bo ona „wszystko już ma”. Jeśli wszystko, to rzeczywiście jest problem. Tylko czy na pewno wszystko?? Żyjąc z kimś, mieszkając, powinniśmy znać bliskie nam osoby i wiedzieć jakie mają potrzeby i marzenia. Święta na szczęście nie nadchodzą znienacka, można się do nich przygotować. Do tego Was dzisiaj namawiam, może zbyt późno, ale temat świąt zwykle pojawia się tuż przed 😊. Spróbujmy bardziej niż zwykle skupić się na tych jedynych w swoim rodzaju prezentach, na osobach, którym je ofiarujemy. Postarajmy się bardziej niż zazwyczaj dobrać prezenty do osobowości, do danego czasu, do zainteresowań. To takie piękne jak ktoś poświęca czas na poszukiwanie prezentów, na podstępne uzyskiwanie informacji co byśmy chcieli dostać. Na tym polegają moim zdaniem świąteczne niespodzianki. Poczujmy się ważni i sprawmy aby inni też się tak samo poczuli. Tym bardziej, że w obecnych czasach jest tyle możliwości. Wśród prezentów mogą pojawić się rzeczy materialne, karty podarunkowe, vouchery, ewentualnie pieniądze, lub ręcznie i samodzielnie wykonane niespodzianki. W inspiracji na pewno pomoże nam internet, ale też rozmowa z bliskimi.  Pamiętam jaki piękny prezent dostałam kiedyś pod choinkę od przyjaciela, który zakodował sobie w głowie rozmowę na temat Dziennika Coachingowego. Był dla mnie zbyt drogi, żeby samej sobie kupić. Mówiłam jak bardzo chciałabym go mieć, jak bardzo jestem ciekawa jaki ma wpływ na organizację życia. Po pół roku otrzymałam go w pięknym opakowaniu. Nie wiem co było dla mnie ważniejsze, ten dziennik czy to, że ktoś słuchał i pamiętał 😊

    79714528_2445280429021105_7578622011727937536_n

    Wystarczy słuchać drogie panie. Dziś internet przepełniony jest voucherami do spa, na masaż, na warsztaty czy jazdę ekskluzywnym autem. Tak naprawdę dla każdego coś dobrego. Jasne, że wszystko zależy od finansów, od tego kogo na co stać, ale uwierzcie mi zawsze jest taki prezent, na który nas stać. Można np. wręczyć voucher na wspólny spacer, albo długą rozmowę telefoniczną w razie złapania doła 😊 Można potraktować takie prezenty z przymrużeniem oka. Wystarczy uruchomić wyobraźnię i poddać się kreatywności. Prezenty świąteczne mogą być niespodziankami lub zaplanowanymi, spodziewanymi podarkami. To wszystko zależy od osób, od relacji pomiędzy nimi. Najważniejsze, żeby nie zapomnieć, żeby nie traktować takich prezentów na zasadzie kupić i mieć z głowy. To takie mało świąteczne, mało szanujące i czas i osobę. Jeśli więc chcecie poczuć magię tych świąt komunikujcie swoje wymarzone prezenty i słuchajcie innych. Zdecydowanie ułatwi to świąteczne życie.

  • Ubierz swoje życie w słowa

    Takie to banalne a jakie trudne. Myślałam, że moje życie to moja sprawa. Radości i problemy przeżywałam w swojej głowie, sama ze sobą. Problemy szczególnie. Z ogromną pieczołowitością dbałam o swoją tzw. prywatność. Zamiatałam pod prywatny dywan kłopoty, rozterki, bolączki. Dziś wiem, że nie tędy droga. Nikt nie widział problemu bo ja go nie pokazywałam. Nikt nie sądził, że coś jest „nie tak” bo wszystko było na „tak”. I stał się cud. Cud zwany REAKCJĄ. Ta reakcja była odpowiedzią na moje wołanie, na moje prośby i na moje błagalne spojrzenia. Podkreślam MOJE nie bez powodu. Nikt mojego życia nie ubierze w słowa jak ja sama. Nie dziwię się kiedy słyszę, że ludzie się nie rozumieją i nie pomagają nawzajem. Często się po prostu nie słuchają, nie mówią. Nie od dziś wiadomo, że jeśli nie wyartykułujemy swoich myśli nikt się nie domyśli. Oczywiście można znać się jak  „łyse konie” i wiedzieć o sobie wszystko, ale nawet wtedy nie mamy stuprocentowej pewności, że będziemy się zawsze i wszędzie doskonale rozumieć. Znam takie małżeństwa, przyjaźnie, w których ludzie znali się „na wylot” a jednak coś pękło, gdzieś nie zatrybiło i runęło.

    78931210_483008139008966_8238939633958780928_n

    Skąd szef może wiedzieć, że masz jakieś roszczenia skoro o nich nie mówisz, jesteś ciągle uśmiechnięta, chętna do pracy i na pytanie czy wszystko w porządku, za każdym razem odpowiadasz, że oczywiście. Skąd mąż ma wiedzieć, że jesteś nie zadowolona z kolejnego nietrafionego prezentu skoro udajesz, że się cieszysz i dziękujesz pięciokrotnie. To  takie prozaiczne przykłady, ale to samo dotyczy sytuacji bardziej kryzysowych, jak przemoc, brak miłości, pętla kredytowa czy poważna choroba. Nie mówiąc nic nikomu nie pomagamy sobie a jedynie przedłużamy ten tragiczny stan.

    Mówić, pisać, rysować, malować…cokolwiek robić,, ale ubrać to w jakieś słowa. To jest zadanie konieczne do tego, aby sobie pomóc. Być może samo powiedzenie do odbicia w lustrze będzie pomocne, bo uświadamia nam jaki mamy problem, że w ogóle go mamy. Napisanie na kartce papieru tego co nas boli, czego byśmy chciały, jak nie chcemy żyć, jak chcemy, to też jest forma ubrania w słowa problemu. Dla mnie powiedzenie sobie samej a potem drugiej osobie, trzeciej i kolejnej uświadomiło mi gdzie w życiu się znajduję a gdzie chciałabym się znaleźć. Było to dla mnie pierwszym krokiem do zauważenia problemu. Duszenie w sobie wszelkich złych emocji, złych nawyków, ciszy w eterze, popłakiwania w poduszkę to nie prowadzi do lepszej zmiany a jedynie przedłuża agonię. Ja w takim agonalnym stanie nie chciałam żyć i dlatego wiedziałam, że coś muszę z tym zrobić. Dziś wiem jak daleko jestem od tego punktu, dlatego dzieląc się z Wami moimi spostrzeżeniami mam głęboką wiarę w te metody, które nie są kosztowne, nie są nierealne a prowadzą ku zmianie i rozwojowi. Jak trudne jest ubranie w słowa swoich problemów wiedzą te wszystkie z Was, które są jeszcze na etapie „co słychać? – wszystko dobrze”. A tak naprawdę znajdują się w czarnej d.. Jeśli myślicie, że ja oczekiwałam pomocy od tych, przed którymi się otworzyłam to tak, macie rację, ale nie pomogli mi w jakiś fizyczny sposób. Pomogli tym, że byli. Wysłuchali, a ja siebie sama, słyszałam przy okazji. I usłyszałam. I dotarło. Moja propozycja na dziś dla Was nie jest skomplikowana. Wystarczy po prostu otworzyć usta i powiedzieć do samej siebie co ci się w Twoim życiu podoba, co nie.

    79376436_2652917158136914_4301000427970756608_n

    Jeśli lubicie pisać, napiszcie to, jeśli macie kogoś kto Was wysłucha, powiedzcie mu to, nagrajcie się na telefon, aby potem wysłuchać. Zróbcie cokolwiek, formy są dowolne. Ważny jest skutek. Bo ubranie swojego życia w słowa potrzebne jest do zauważenia problemu przez nas samych. Tak naprawdę wszędzie dookoła otaczają nas słowa. Płyną z różnych stron. Zasypywane jesteśmy nimi z telewizji, internetu, od przyjaciółek, pracowników i skąd tam jeszcze. Jak mało jest chwil dla siebie samych. Takich w których zaglądamy do swojej głowy, do swojego serca. Poświęcamy sporo czasu na rozwiązywanie obcych problemów, podczas gdy nasze nawet nie zostały zdiagnozowane.  Wiem, że jest to jakaś forma zagłuszenia swoich problemów, bo łatwiej jest oceniać innych, doradzać innym a swoje sprawy przesunąć na dalszy plan. Im dłużej to trwa, tym trudniej jest wrócić na odpowiedni tor. Ubranie swoich problemów w słowa jest oficjalnym uznaniem ich istnienia. Tak samo jak ubranie w słowa radości, dumy i zadowolenia. Wszystko trzeba w te słowa ubierać. Otwierać się przed innymi, przed światem, przed samą sobą. Okazywać emocje, wypuszczać je na zewnątrz. Nie chować, nie dusić. Bo żyć trzeba na bieżąco, a nie czekać na wielką kumulację. Wiecie przecież jak to działa. Jak wybuchnie to ze zdwojoną mocą. Mówcie, Piszcie, śpiewajcie, rysujcie, nie wstydźcie się!!!