• Owijamy się

    Ja wiem, że apaszki, chusty czy szaliki można w zasadzie nosić cały rok, no bo nikt przecież nie zabroni. Jednak, ewidentnie – to właśnie jesień jest porą roku, która aż prosi, krzyczy wręcz… zawiąż mnie wkoło szyi! 😊 Taka apaszka, czy szal jest elementem, nie tylko chroniącym nasze gardła przed jesiennym wiatrem, ale także przepięknym atrybutem kobiecości. Nie uważacie tak?  Wystarczy ją zdjąć, założyć, zdjąć… żeby zobaczyć w lustrze, jak zmieniają się rysy twarzy, błysk w oku i kolorystyka cery. Promieniejesz. Jasna sprawa, że samo założenie najpiękniejszej apaszki nie spowoduje, że z minuty na minutę poczujesz się kobieco, ale będzie to na pewno jeden z kroków, aby tak się stało. Praca nad sobą, swoimi wartościami i wewnętrzną siłą może przecież iść w parze z wyglądem zewnętrznym. A o ten, musisz już zadbać sama.

    120535321_1006628429803446_492773446446920364_n
    120373539_329559988365754_1318193980332761770_n
    120352954_355242242507267_9221071380590392217_n

    Te wszystkie kwadratowe lub trójkątne chusty, szale, szaliki, kominy, poncza… mają na celu.. upiększać, dodawać kobiecości, nadawać stylu i …praktycznie – chronić nas przed zimnem. Wiem, że też panowie otulają się chustami i apaszkami, to w końcu oni, jako pierwsi nosili je w drugiej połowie XIX wieku. Bandyci, włóczędzy …sama nazwa z francuskiego oznacza „apache”, czyli złoczyńca, ale to jest blog kobiecy i na kobietach właśnie staram się skupiać, na Kobietach Wartych Milion, choć te apaszki wcale nie muszą być tyle warte.  Są owszem, takie markowe, które kupić możesz za miliony monet, ale jestem pewna, że znajdziesz też takie…na swoją kieszeń.

    120443042_1212508632465547_7429808312796519135_n
    120409909_1190435051339576_2979962388559227651_n

    Znane kobiety, które nosiły apaszki stały się wzorem dla wszystkich innych. Próbowały one naśladować swoje idolki, takie jak  Królowa Elżbieta II, czy moja ukochana Audrey Hepburn, które z elegancją prezentowały te małe, trójkątne chusteczki, wiązane w supełek na szyi.  Ja, sama, bardzo lubię je nosić i gdy tylko poczuję chłód wrześniowego poranka wyciągam z szafy, co tylko mam. Jestem również pełna podziwu dla kobiet, które tak chętnie podzieliły się swoimi zdjęciami do tego artykułu. Po co sięgać po jakieś modelki, skoro w grupie Kobieta Warta Milion na facebooku tyle „modelek” 😊Mam więc pełną galerię zdjęć z różnymi kobietami, szalami i apaszkami. „Normalnych” kobiet. Takich, które mijasz na ulicy, siadasz obok nich w tramwaju, czy stoisz razem w kolejce do mięsnego.  One również podzielają moją miłość do szali, kominów i apaszek, noszą luźno puszczone lub zawiązane w supełek. Owijają szal wokół szyi lub fikuśnie zahaczają o guzik płaszcza.

    120359394_332521034640864_1555894919976887164_n
    20200925_104505

    Dla jednych kolor i wzór nie mają znaczenia, inne dobierają kolorystycznie torebkę lub buty do kolorystyki szalika. Są więc szaliki barwne i w ostrych, eklektycznych kolorach, są ręcznie dziergane i takie, które mają swoją historię, ale są też, zupełnie przypadkowo, wyciągnięte z szuflady i bezładnie zarzucone na szyję. Jedne są jedwabne, inne z bawełny czy kaszmiru, z drogiego, markowego sklepu czy z lumpeksu za rogiem, ale wiecie co? Najważniejsze, że są i że pasują, bo tak naprawdę pasują każdej z nas i w każdej sytuacji. Zauważyłam jednak, że tak samo, jak każda z nas jest inna, tak samo, potrzebuje innej apaszki. Takie kolorowe, jedwabne szaliki pasują do jednej kobiety bardziej, do innej mniej. Ciepłe poncza, które wprowadzili do świata mody Indianie z Ameryki Południowej, bardziej mi pasują do jednej kobiety a innej sobie w nich nie wyobrażam. To chyba trzeba „wyczuć”, wypróbować na sobie samej. Ja Was zachęcam do noszenia tych małych detali kobiecego stroju, bo dzięki nim zmienia się nie tylko wygląd zewnętrzny kobiety, ale także to, co w głowie, to co same o sobie myślimy. Taki szczegół, „mała rzecz”, a zmiany może przynieść kolosalne. Jeśli do tej pory nie nosiłaś to spróbuj, a jeśli nosisz, noś je z dumą i radością, a może spraw sobie tej jesieni jakieś nowe szaliki czy apaszki,  czuj się jak gwiazda, bo jesteś gwiazdą prawda?

    120421744_778294442954001_5362907505108307511_n
    120416130_646973672906937_4958210474226421689_n
    120517241_246777650090559_5079742605531172363_n
  • „EGO-LOJALNOŚĆ”

    "Jeden lojalny przyjaciel jest wart dziesięciu tysięcy krewnych"
    (Eurypides)

    Lojalność… temat, który pojawił się w ostatnim czasie w trakcie instagramowych dyskusji, obecny był przez kilka dni, ku mojej ogromnej radości. Trudny bardzo temat. W pierwszej chwili skojarzenia były dla mnie oczywiste. Bo lojalność to przecież taka dobra cecha, szlachetna i wartościowa, no i w ogóle…wypada być lojalnym. Tymczasem to wszystko zależy od poziomu, z którego ową lojalność obserwujemy, od sytuacji w jakiej się znajdujemy, czasu itd. itd. Bycie lojalnym w stosunku do kogoś to, moim zdaniem, po prostu bycie w porządku. Jeśli np. zachowujemy się w określony sposób wobec swojej koleżanki, to tak samo wypadałoby się zachowywać, kiedy grono koleżanek i kolegów  jest większe. Jeśli ta koleżanka jest obrażana czy obgadywana to wypadałoby ją bronić lub opuścić towarzystwo. To jest dla mnie lojalność.

    119793256_623800254991265_7715039939853374496_n

    Wiele jest takich przykładów, jednak  odważę się na stwierdzenie, że lojalność to cecha, która wymiera. I na próżno czekać na jej zmartwychwstanie. Świat się zrobił taki trochę „ego”, my też jesteśmy „ego”. I nie ma się czemu dziwić, gdyż wszędzie dookoła słyszymy, że trzeba być w porządku dla samego siebie, że trzeba skupić się na sobie i na swoim tyłku, skoncentrować na swoich potrzebach i celach. Przyznam się Wam szczerze, że ja na swój tyłek spadłam, przez lojalność właśnie, kilka, jak nie kilkanaście razy. Tak, nie mylę się. Kiedy byłam lojalna wobec szefa i nie odchodziłam do innej firmy, mimo lepszych warunków, po kilku miesiącach nie byłam wcale – lojalnie- potraktowana w obliczu redukcji etatów. Kiedy wstawiłam się – lojalnie- za koleżanką w pracy, a po jakimś czasie ta sama koleżanka, wykosiła mnie z mojego stanowiska to też nie odczułam lojalności z jej strony. To był bolesny upadek. Oj! Każda z Was ma na swoim koncie dużo takich „kontynuacji” swojej lojalności. Czy zatem warto być lojalną kobietą? Ja Wam na to pytanie nie odpowiem, ale na osiem zapytanych kobiet …osiem odpowiedziało NIE.

    119732595_2367761856852080_9058849154162332613_n

    Moim zdaniem jasnej i jednoznacznej odpowiedzi nie ma. Bo czy żyjemy w świecie, w którym lojalność jest jedną z podstawowych cech? Czy władza jest lojalna wobec obywateli? Czy obywatele są lojalni wobec samych siebie? Czy dzieci są lojalne w stosunku do rodziców a rodzice w stosunku do nauczycieli? Delikatnie stwierdzę, że chyba nie do końca, biorąc pod uwagę przekręty wśród elit rządzących, obrzucanie się błotem wśród ludzi każdego dnia, pedofilię w kościele czy przemoc domową. Wszystko to przekreśla lojalność grubą krechą. W świecie bez rycerzy, bohaterów i narodowych siłaczek na prawdę trudno takiej lojalności od kogoś wymagać. Piszę to z pełną odpowiedzialnością, tuż po rozmowie z kobietami, które doświadczyły efektów swojej lojalności, negatywnych efektów.  Pomagamy, współczujemy, oddajemy serce a potem…dostajemy w dupę. To daje tzw. nauczkę i kolejny raz poważnie zastanawiamy się czy pomóc, czy być lojalną.  Tak, jak pisałam na początku… trudny temat. Och, ja oczywiście chciałabym, aby lojalność gościła w sercach naszych i dzieci naszych, wnuków naszych, ale…..czy to jest w ogóle możliwe? Z całą pewnością mogę natomiast stwierdzić, że lojalną trzeba być, przede wszystkim, wobec samej siebie. Trzeba być odpowiedzialną za swoje słowa, czyny i żyć  w zgodzie ze swoimi wartościami. Prawdopodobnie każda z Was czuje gdzieś głęboko w sercu kiedy nadchodzi ten moment, że robimy coś…nieetycznego, coś co jest przekrętem, świństwem, takim nie do końca „dobrym uczynkiem”. I tylko my same możemy podjąć decyzję czy brnąć w to czy też wycofać się na starcie. Jeżeli bycie lojalnym wobec kogoś innego wzbudza u Was takie same kontrowersje jak u mnie, to może warto skoncentrować się na swojej lojalności – wobec samej siebie, na takiej „ego lojalności”…ona jest jak najbardziej na miejscu.

  • Złota rada, czyli sen dobry na wszystko

    Jeśli masz poczucie, że Twoje życie przepływa ci przez palce jak woda, nad którą nie jesteś w stanie zapanować to pocieszę Cię, nie jesteś sama. Tak, wiem, marne to pocieszenie. Uświadomić Cię jednak może, że to nie jest nic nadzwyczajnego, ale też, że można taką sytuację zmienić. No, chyba że sama się na to godzisz. I tu już muszę Cię zmartwić, bo życie nie przepływa Ci przez palce bez Twojej zgody. Wręcz przeciwnie. Dajesz na to swoje przyzwolenie. Często przyciągając złe myśli, często nie robiąc nic, a nawet odsuwając od siebie jakieś okazje, szanse na życie aktywne, pełne działania i radości. Wiem, brutalna to prawda. Też tak kiedyś miałam. Pozwalałam swojemu wewnętrznemu trollowi na to, aby panoszył się w moim życiu i tak robił. Życie z dnia na dzień bez planów, marzeń, wyzwań dawało mi poczucie tzw. bezpieczeństwa. Okazało się później, że to ułuda, w którą sama siebie wkopałam.

    DSCN8330 (2)

    Nam się tylko tak wydaje, że coś robimy, działamy, że przecież każdego dnia wykonujemy jakieś czynności. No właśnie, jakieś. Jeśli przyjrzymy się swojemu życia z bliska i rozłożymy każdy dzień, niczym pod mikroskopem, na czynniki pierwsze, zobaczymy co tak naprawdę robimy. Czym zajmujemy się przez większość dnia, czy to, co robimy sprawia nam radość, czy jest wartościowe i czy my tak naprawdę tego właśnie chcemy. Wiem, że wiele kobiet, które zaglądają na mojego bloga to bardzo wartościowe osoby, często doświadczone życiem, przeżyciami, szukające motywacji i inspiracji. Szukanie to już jest taki mały kroczek do trzymania swojego życia w ryzach. Tego jestem zwolenniczką. Nie widzę nic złego w życiu na własnych zasadach, nawet jeśli nie ma ono zasad, nawet jeśli przepływa przez te palce, o których wspomniałam. Jednak ja …ja tak nie chcę. Nie chcę żyć w apatii, poddana losowi i temu co mi przyniesie każdy kolejny dzień. Dlatego motto „moje życie w moich rękach” w tym kontekście biorę właściwie bardzo dosłownie. Staram się żyć w jakiejś ramie, staram się czuć, że mam na nie wpływ. Staram. Bo to ciągle dążenie do takiej sytuacji, dlatego jest w moim życiu jeszcze dużo miejsca na nową wiedzę, na nowe umiejętności. Zdaję sobie sprawę z tego, że daleko przede mną ideał. Dążenie do niego to długa ścieżka, która sprawia, że moje życie staje piękniejsze, bardziej cenne. Dzieje się tak za sprawą „małych rzeczy”, „drobnych zmian”, które wprowadzam w życie. Po kolei, po trochu, dozując je sobie sama. Nie dla kogoś, ale dla samej siebie. Nie, żeby zrobić komuś dobrze, ale żeby zrobić dobrze sobie. Bo to ja jestem źródłem radości dla innych. Jakie to oczywiste. A jak często o tym zapominamy. Zapominamy, że to my sami mamy największy wpływ na nasze życie, na nasze samopoczucie, na to co robimy, myślimy. Bo jesteśmy DOROSŁE, bo jesteśmy ODPOWIEDZIALNE. Wystarczą te dwa słowa, żeby zrozumieć jak ważne jest podjęcie decyzji o tym, czy marnować swoje życie czy nie.

    118762442_1432006030327728_6260873833023744709_n

    Jest wiele różnych metod na to, aby żyć w zgodzie ze sobą, z szacunkiem do siebie. Można je wszystkie dostosować do swojej osobowości, charakteru, do upodobań. Moim zdaniem najważniejszy jest jednak SEN. Takie krótkie, proste słowo. Niedoceniany, traktowany po macoszemu, a może tak bardziej zwyczajnie, bez entuzjazmu. Tymczasem jakość snu, jego higiena i regularność owocuje kolejnego i kolejnego dnia. Sprawia, że życie ma jakiś rytm, ma swój podział czasowy. Sen stoi u podstaw naszego samopoczucia. Od niego zaczyna się dzień i nim się kończy. Jak więc nie zacząć od podstaw?  Nie wiem jak Wy, ale ja, kiedy jestem niewyspana to chodzę rozdrażniona, poirytowana i mało produktywna. Wkurzam się wtedy na siebie, że poszłam spać zbyt późno a skutkiem tego jest właściwie cały dzień do kitu. Wiem, że niedobór snu skutkuje u innych poczuciem głodu, stresem, podwyższonym ciśnieniem krwi. Również brak koncentracji, wdrażania nowych pomysłów albo brak kreatywności może być  skutkiem małej ilości snu, bądź snu złej jakości. Bagatelizujemy to. A tymczasem nasz organizm rządzi się swoimi prawami, czemu zatem odbieramy mu te prawa? Czemu działamy wbrew sobie? Kiedy ja ustaliłam swoje godziny spania oraz ich ilość, zauważyłam jak bardzo mój organizm tego potrzebował. Obserwowałam siebie, kiedy muszę się budzić bo trzeba iść do pracy? Ile godzin spania potrzebuję, żeby normalnie funkcjonować , a co za tym idzie, o której muszę się położyć, żeby zasnąć. Wprowadziłam wyciszanie się przed snem oraz regularne stosowanie swoich planów w praktyce. Bo plany można mieć dalekosiężne, ale praktyka zazwyczaj gości u nas kilka dni. Błąd okrutny.

    Zdjęcie0452

    Ty wiesz sama najlepiej, ile snu potrzebujesz, wiesz o której musisz wstać rano, żeby wykonać swoje zadania, obowiązki. I Ty sama najlepiej wiesz, kiedy powinnaś się położyć. Czy dobrze znosisz spanie w ciemnościach, czy przy nocnej lampce, czy bardziej może przy migającym ekranie telewizora. To wszystko zależy od Ciebie. Wiedz jednak, że jest to szalenie ważne. Z takich małych kamyczków zbudowany jest sukces człowieka. Często szukamy, pytamy, liczymy na złote rady a to jest właśnie jedna z takich rad. Mała, maleńka, a jaka ważna. Żeby odnieść jakikolwiek sukces trzeba mieć kontrolę nad swoim życiem. Człowiek, który nie potrafi poddać się dyscyplinie spania, nie będzie w stanie kontrolować wielu innych rzeczy. Dzięki kontroli nad swoim życiem, dzięki regulowaniu swojego dnia masz sprawczość, masz władzę. Znasz siebie samą i wiesz, czego potrzebujesz, wiesz, że masz podstawy do działania. To działanie daje ci zadowolenie z siebie, aktywność i moc a co za tym idzie SZCZĘŚCIE. Czego chcieć więcej? 😊

  • Rozwiązać sznury, czyli po co mi ta asertywność.

    Jak ta asertywność zaskakuje ludzi. No, powiem Wam, niesamowicie. Ale to tak jest, jak się innych przyzwyczai do pewnych zachowań  a potem stawiamy ich przed jakimś zaskakującym wyzwaniem. I nie ma co się złościć, najlepiej to po prostu zrozumieć. Może troszkę ich do tego przygotować i małymi kroczkami pokazać, a właściwie dać do zrozumienia że od dziś już nie będzie tak jak zawsze. Bardzo dużo w sieci ostatnio o tej asertywności czytasz i już nawet wiesz o co chodzi i z czym to się je, ale jakoś trudno wdrożyć w życie te wszystkie zasady, sposoby, te słowa magiczne,  które mają Twoje życie zmienić o sto osiemdziesiąt stopni  i spowodować,  że Twoja asertywność będzie miała zbawienne skutki. No łatwe to nie jest. Ja nie jestem specjalistką w tej dziedzinie i nie będę się wymądrzać, że należy postępować tak czy inaczej. Nie będę nikogo szkolić, bo są od tego specjaliści. Wszystkich łatwo znajdziesz w internecie. Ja tylko zapewnię Cię dzisiaj, że można. Że warto. Że dzięki temu, że  staram się być asertywna, staram się świadomie określać swoje zdanie, mam do siebie większy szacunek. Bo o to chyba najbardziej chodzi w całej tej asertywności. O szacunek. Zarówno do siebie jak i innych.

    118598345_306117430843198_3259666044879261523_n

    Każda z Was miała na pewno w swoim życiu taką sytuację, w której nie zachowała się asertywnie. Jak sądzę niektóre z nich pojawiają się do tej pory. Jeśli tak nie jest, to gratuluję i zazdroszczę poniekąd bo ja ciągle nad tym pracuję. Spotykam się z własnym brakiem asertywności w różnych sytuacjach, wśród różnych ludzi. Jakieś zawiłości rodzinne, przyjacielskie, czy zwykłe sytuacje dnia codziennego, jak chociażby pan w warzywniaku, który za każdym razem pyta czy może być mi winien 2 grosze. Ile razy w ciągu miesiąca można się na te 2 grosze zgodzić? 8? Można. Do czasu, aż powiesz „tak, ale na jutro proszę przygotować cały dług, bo na pewno przyjdę po te pyszne pomidorki”. No szok i niedowierzanie w oczach pana z warzywniaka nie do opisania. I wiecie doskonale, że to nie chodzi o te kilka groszy, ale o sam fakt, że pewne zachowania nie powinny mieć miejsca, że nie można przeginać w żadną stronę, mało tego – „wypada” szanować klientkę.

    118631656_628256501398227_5976134785465135585_n

    Szacunek.

    To takie ważne słowo, które dla nas, kobiet pielęgnujących swoją wartość, jest kluczowe. Ten przykład z warzywniakiem to oczywiście tylko przykład, ale podobnych sytuacji jest w naszym życiu naprawdę wiele, czasem krążących nawet wokół jakiś drastycznych  scen pełnych przemocy, braku kultury lub poniżania.

    Ja, na sobie przetestowałam kilka metod wprowadzania asertywności w swoim życiu. Oj, różnie bywało. Zazwyczaj źle bywało. Albo asertywność zamieniałam w agresję, albo odwrócona plecami zalewałam się łzami pełnymi wyrzutów sumienia, albo w ogóle rezygnowałam, bo nie dawałam rady. To nie jest takie proste, samo zrozumienie czym jest asertywność, kim jest osoba asertywna. Nie jest proste, ale naprawdę – kobiety -można się tego uczyć. Jak wszystkiego w naszym życiu. Pamiętam, jak wiele lat temu na zajęciach z psychologii usłyszałam, że asertywność to umiejętność mówienia „nie”. Dziś się z tego śmieję, bo rzeczywiście tego typu definicje doprowadziły do wielu przykrych sytuacji, do rozwalenia relacji, do tragedii. Dziś jest tak wiele osób, które w profesjonalny sposób wytłumaczą jak być asertywnym, jak być przy tym szczęśliwym, odpowiedzialnym i traktować innych i siebie z szacunkiem, że grzechem jest nie korzystać z ich wiedzy. Nie będę tu nikogo reklamować, choć mam swoje ulubione asertywne istoty w cudowny sposób głoszące swój asertywny głos, ale wystarczy kliknąć w klawiaturę i znajdziecie to, co Wam odpowiada. Ja Was mogę do tego namówić, zachęcić. Bo nawet nie zdawałam sobie sprawy z tego, ile dobrego niesie odpowiednie komunikowanie swojego zdania, swoich decyzji. Nie wiedziałam, że bycie asertywnym może kończyć się dobrze, może przynosić pozytywne skutki, a przy tym nie ranić nikogo. Wprowadzenie dobrej asertywności zmieniło moje wyrzuty sumienia w ogromną satysfakcję i teraz nie ma łez, tylko szczery śmiech i zadowolenie z samej siebie oraz z tego, że nikogo nie skrzywdziłam.

    Słyszę od kobiet, że boją się, wstydzą powiedzieć, co tak na prawdę czują, co myślą, jakie mają plany życiowe albo marzenia. To właśnie przed tym wszystkim asertywność może je uchronić. I nie mam wcale zamiaru nawoływać do zbiorczej parady, która krocząc od kolejnego poranka każdemu, kogo tylko spotka na swojej drodze wygarnie to czy tamto. To byłoby zbyt proste a przy okazji mijające się z szacunkiem. Cała trudność bowiem polega na tym, aby nie krzywdząc nikogo żyć zgodnie ze swoimi zasadami i wartościami. Beata, którą znam od kilku lat ma taki problem z okazywaniem swojej wiary. Jest osobą wierzącą, czynnie uczestniczącą w życiu kościoła, ale prawie nigdy o tym nie mówi. Jak sama twierdzi „dzisiaj nie jest to mile widziane” i najzwyczajniej w świecie się tego wstydzi. Karolina zdaje sobie sprawę z tego, że obowiązki, które wykonuje w pracy daleko odbiegają od tych, które ustalała z szefem na początku. Nie chce ich wykonywać, ale „boi się utraty pracy”, więc siedzi cicho. Nauka asertywności jest im potrzebna. Jest potrzebna mi i Tobie, bo rozwiązuje sznury, w jakie same siebie wplątałyśmy. Z tych sznurów naprawdę można się uwolnić, ale trzeba dać sobie samej na to przyzwolenie. I do tego Was dzisiaj zachęcam.

  • O kobiecej kobiecości

    Wiesz ile jest kobiet takich jak ja i Ty? Wiesz, prawda? Tak różnych i podobnych, tak szukających, znajdujących i celebrujących swoją kobiecość. Jeśli nie wiesz, rozejrzyj się dookoła. Nawet te, które biegają ze szmatką po domu, nawet te, które prowadzą ciężarówki i te, które nie wiedzą co to jest eyeliner. One też są kobietami, czy kobiecymi? To już zależy od nich samych. Moja Basia kochana powiedziała mi o kobiecości „za kotarką”, dużo z nas za tą „kotarką” stoi. Wygląda czasem, a czasem spuszcza, niczym kurtynę w swoim wielkim teatrze. No i muszę Ci powiedzieć, że na palcach jednej ręki mogę policzyć te kobiety, które poznałam, a które takiego teatru nie znają. Zazwyczaj bowiem są ich właścicielkami, aktorkami głównymi a czasem nawet inwestorkami. Znam za to całą masę takich, które wyglądają zza „kotarki” a nawet wyrzucają ją do lamusa. I to jest pocieszające, i dlatego wiem, że warto.

    Czym właściwie jest ta kobiecość? Czy jest ubrana w sukienkę w kwiatki, czy nosi wianek na głowie, czy maluje idealnie swoją twarz, czy nosi rajstopy z lajkrą a na stopach czerwone szpilki? A może kobiecość to delikatne ruchy ciała, niczym łania na łące, wyprostowane plecy i talia osy? A może kobiecość u kobiet pojawia się wtedy, kiedy zostają matkami i budzi się w nich nowy, nieznany dotąd instynkt? To wszystko prawda, tak może być. Bo każda z nas może czuć się kobieca w zupełnie innych okolicznościach i w zupełnie innych ciuchach. Myślę jednak, że kobiecość rodzi się w głowie, jak większość naszych uczuć. Że to stan umysłu, w który same siebie wprowadzamy. Może w nas tkwić „od zawsze”, nie narodzić się nigdy albo, tak jak w wielu przypadkach, po prostu obudzić się w nas….. bo pewnie spała sobie, ukryta gdzieś głęboko. Takie przebudzenie następuje w różnych momentach naszego życia. Ciekawe, kiedy u Ciebie się obudziło? I po której stronie „kotarki” dziś stoisz?

    118476090_307714587113473_2553414418277997769_n

    Nikt przecież nie nakazał kobietom zza „kotarki” się kiedykolwiek wychylać. Można i w takim miejscu czuć się bardzo kobieco. Wzorca kobiecości bowiem nie ma, tzn. według mnie nie ma, bo otoczenie oczywiście zaprogramowało kobiety i „najlepiej” wie, jak powinny wyglądać i się zachowywać. W Twoim domu pewnie też wszyscy najlepiej wiedzieli jak powinna wyglądać  kobieta, jak powinna się zachowywać, czym zajmować, co mówić, a czego nie. Jakie to oczywiste. Tylko w tych domach ktoś zapomniał nauczyć te kobiety szanowania swojej kobiecości, celebrowania jej i doceniania. Jak się okazuje, wiele nas w dzieciństwie nauczono, tyle tylko, że są to mało istotne wiadomości. Później trzeba się tego wszystkiego oduczyć  i przyswajać nowe, życiowe wiadomości samemu, na dodatek – latami. Ale warto dziewczyny. W końcu jesteśmy Warte Milion nie tylko jeden dzień.

    Każda z nas czuje w sobie kobiecość inaczej. Od tego trzeba zacząć. Zadać sobie pytanie „Kiedy ja czuję się kobieco?” i zapisać te odpowiedzi na kartce. Potem już tylko celebracja – takie to proste prawda? A jednak sprawia ogromną trudność. Ale po trochu, małymi kroczkami, naprawdę można osiągnąć i w tej dziedzinie sukces. Jeśli czujesz się kobieco, siedząc na tarasie z kieliszkiem wina w ręku, odziana w skąpy szlafroczek, tuż po kąpieli – celebruj tę chwilę, tak często jak się da. Jeśli czujesz ten stan nosząc zwiewne sukienki, to noś je częściej, kup sobie nową, jeszcze bardziej kobiecą. Jeśli czujesz się kobieco malując sobie usta krwistoczerwoną szminką to maluj, nawet kilka razy dziennie. To Ty wiesz najlepiej kiedy jest ten moment. Nie wstydź się go, nie unikaj. Jeśli tylko zapragniesz obudzić w sobie swoją kobiecość – obudzisz ją. Ty sama. Bo jesteś piękna. Jesteś kobieca i jesteś Warta Milion.

  • ZASKAKUJĄCE HOBBY

    117715245_1201632943562999_8060993329182074354_n

    Jeśli jesteś tu stałym gościem, dobrze mnie znasz i wiesz, jakie mam hobby. To będzie więc mało zaskakujące 😊 kocham kwiaty, do tego stopnia, że stały się moją pracą. Kocham przyrodę, co można zobaczyć na wielu zdjęciach, zarówno tu, na blogu, jak i w postach, które wstawiam na mediach społecznościowych. Uwielbiam pisać, z tej miłości powstał blog, który tworzę razem z Tobą, bo bez Ciebie by nie istniał. Od zawsze byłam „społecznicą”, pomagającą tym, którzy tej pomocy potrzebowali. Pewnie dlatego, skupiłam się na kobietach, przyszedł bowiem taki moment, kiedy dotarło do mnie, że mam w sobie jakiś „dar” słuchania i wspierania 😊Lubię się uczyć, czerpać z wiedzy innych, z ich doświadczeń i nie wyobrażam sobie życia bez nauki, szkoleń, warsztatów czy konferencji. Lubię jeździć na rowerze, lubię piec i dekorować torty, lubię wszelkie prace manualne ….i to nikogo nie dziwi. Są to bowiem takie bardziej „kobiece” zainteresowania.

    117718325_762697521162655_274343577736460390_n

     

    Mam jednak i  takie, które zaskakują, nawet mnie samą. Uwielbiam wszelkie nowinki technologiczne,  gadżety, które ktoś mądry stworzył, wyprodukował i pokazał ich nowe możliwości. Ja nawet nie koniecznie muszę je posiadać, ale funkcjami, opcjami, designem, się po prostu „jaram”😊 Kiedyś mówiono, że jak się dziecku da cukierka to na jego twarzy pojawia się taka specyficzna radość. Dziś, w czasach, kiedy cukierek to właściwie nic nadzwyczajnego, nie wiem co trzeba dać temu dziecku, żeby taka radość z niego buchała, w każdym razie na mojej twarzy – taka właśnie radość się pojawia, kiedy biorę do ręki nowy smartfon, nowe słuchawki, smartwatch albo testuję najnowszej generacji odkurzacz, pokonujący trasę wszystkich pomieszczeń w domu. Cieszy mnie nowy sprzęt, wypuszczony na rynek, szczególnie taki, który ułatwia życie, sprawia, że staje się ono łatwiejsze, nawet, jeśli inni uważają to za zupełnie niepotrzebną rzecz. I wiecie, co mnie w tym wszystkim tak bardzo cieszy? Fakt, że jakiś człowiek, albo kilka „człowieków” , nad tym główkowali, składali wszystkie te maleńkie elementy do kupy, żeby efekt był taki, jaki mam w danej chwili w ręku. Wiem, że nie każda kobieta interesuje się parametrami nowych sprzętów, ich funkcjami czy szybkością działania. No ja to uwielbiam. Jestem pod wrażeniem jak dowiaduję się, że kolejny, nowszy model telefonu może mieć jeszcze jedną dodatkową funkcję, że robi jeszcze lepszej jakości zdjęcia niż poprzedni model i że wyświetlacz zapewnia lepszą jakość niż niejeden laptop. Mnie to cieszy i aż korci, żeby wypróbować.

    117935532_788872731883850_5692486475649859611_n

    Oczywiście nie jestem jeszcze szalona do tego stopnia, żeby te sprzęty kupować, na koncie bowiem nie posiadam aż takich milionów😊 na szczęście intrenet, filmy czy Pani Gadżet, z którą łączę się w myślach, pomaga w bliższym poznaniu takich sprzętów. W Warszawie powstało również miejsce, gdzie można przetestować różne gadżety i poznać ich wyjątkowość Centrum Testów, które możecie odwiedzić przy ul. Mińskiej 65 zapewnia taką właśnie możliwość przetestowania różnych produktów technologicznych, a ich pełną ofertę znajdziecie na https://centrumtestow.pl/. Wiem, że to moje zainteresowanie odbiega od tego, kim jestem na co dzień, pewnie też byś się tego nie spodziewała. Ale to tak jest z nami, że posiadamy kilka twarzy, również w tej hobbystycznej części naszego życia. Gośka (pozwoliła, żebym o niej napisała), przekształciła część pokoju w mały warsztat stolarski, gdzie sama dla siebie,  odnawia stare meble, robi to genialnie. Używa jakichś dziwnych stolarski, takich „męskich” narzędzi i oczywiście ogląda za każdym razem meble w komisach czy lumpeksach. Błysk w jej oczach jest wtedy bezcenny. Czy istnieje w ogóle jakiś podział na hobby kobiece i męskie? Oczywiście, że tak, choć  pewnie znajdzie się ktoś, kto temu zaprzeczy. Fakty jednak mówią same za siebie. My, kobiety, przodujemy w kulinariach, szydełkowaniu, tańcach czy tworzeniu makram. I to jest cudowne, rzeczywiście jest coś w tych zajęciach takiego…subtelnego, kobiecego, więc kto jak nie my będzie się w tym odnajdywał najlepiej i kogo, jak nie nas, może to tak bardzo cieszyć. Ale równie ciekawe jest poznawanie nowych, do tej pory nie znanych „koników” . Kobiety, które mają wiele zainteresowań, ciągle nowych, które dociekają, poznają, uczą się, są dla mnie takie ciekawe. Na szczęście mam ich wokół siebie sporo i to jest cudowne. Wiem, że Wy również macie takie „zaskakujące zainteresowania”. Nawet nie wiecie, jakie one mają świetny na Was wpływ. Jak rozwijają, jak poprawiają samopoczucie i pozbywają się stresu. To dobroczynne działanie „hobby”, jakiegokolwiek, powinnyśmy pielęgnować, bo jest jednym z tych lekarstw, które same sobie możemy przepisać na receptę. Bo, istotnie, jest to swego rodzaju recepta na radość, młodość i szczęście.

  • Z kogo jesteś dumna?

    Kobieta szczęśliwa, uśmiechnięta, taka, która odnosi sukcesy zawodowe lub mówi o tym, jakiego cudownego ma partnera…to dziwaczka jakaś. Też się z tym spotkałyście? Otrzymałam kilka dni temu taką właśnie wiadomość na grupie. I wiecie co, to naprawdę zaskakujące, ale się dzieje. Słyszałam w ostatnim czasie wiele takich stwierdzeń. Że ludzi boli sukces innej kobiety, boli, że się spełnia, że się uśmiecha, że nie narzeka… Pojawia się zazdrość. Powodem takiej zazdrości i potępiania może być nawet zwykłe „radzenie sobie”, nie jakieś profity finansowe, trzy firmy, pięć mercedesów i miliony na koncie, ale po prostu radzenie sobie w życiu. Ostatnio usłyszałam, jak koleżanka wahała się ,żeby powiedzieć swojej dobrej koleżance, że na nowo zauważa cudowne cechy swojego męża i  jest tak bardzo szczęśliwa, że siebie mają i szanują już tyle lat.  Powiedziała. Ale bez jakiejkolwiek reakcji, co też może zostać uznane za reakcję. Czy to nie jest zastanawiające, że ona się bała o tym wszystkim mówić? Sama stwierdziła, że to chyba nie jest dobrze widziane, takie…. chwalenie się nim.

    117291927_753211252179079_1506661567216887047_n

     Znacznie łatwiej jest obserwować kogoś, kto narzeka, kto nie jest zadowolony z życia, ma problemy. Znacznie łatwiej jest dokopać komuś, bo mu się należało, albo czuć satysfakcję z niepowodzeń. Straszne! Nie ma na to mojej zgody. Dlatego w mediach społecznościowych tak bardzo doceniam kobiety, które odniosły sukces… mały, duży, biznesowy czy osobisty. I dlatego namawiam każdą z Was do szukania swojej ścieżki, do korzystania z doświadczeń innych, do kibicowania i do szanowania siebie samej, jak i innych kobiet. Mimo tego, że są wśród tych kobiet, również takie, które czekają na potknięcia, na porażki i na powód, dla którego mogą powiedzieć „a nie mówiłam”. Głośno krzyczę NIE!!!

    117300174_220530762619800_6932995907378394425_n

    Jeśli to ty jesteś taką osobą, która lubi wsadzać szpilę albo czeka na upragnioną porażkę, nie rób tego, nie trać czasu i energii. Zadbaj kobieto o swój tyłek, o swoje życie, o swoja karierę. Jeśli jesteś natomiast tą kobietą, której życzy się wręcz jakiegoś błędu, pomyłki, potknięcia, jeśli masz wokół siebie ludzi, którzy nie podzielają radości z Twoich sukcesów to chyba pora na jakieś roszady wśród nich. Twoi przyjaciele, znajomi, rodzina są przecież najbliższymi osobami i powinny być blisko, powinny wspierać a nie skreślać i podcinać skrzydła.

    Nie dziwmy się dziewczyny, tylko coraz częściej mówmy o swoich sukcesach. Nie bójmy się uśmiechać od samego rana, nie bójmy się mówić –  „ale ja mam zajebistego męża”, „uwielbiam swoją pracę”, „mam wspaniałe dzieci”. Może, jeśli pozbędziemy się tego lęku i coraz więcej z nas zacznie mówić o tym co dobre, o tym co osiągnęło, coś się w tym zatwardziałym i krytycznym społeczeństwie się zmieni.  

    117313146_3275571262503589_3019342541944518055_n

    A jeśli ma się zmienić, to musi się zmienić od Ciebie. Bo nikt z nas nie ma prawa wymagać od innych pozytywnego zachowania, jeśli samemu nie daje się takich dowodów. Zastanów się, jak Ty reagujesz na sukcesy innych kobiet? Jak Ty komentujesz superlatywy, jakie słyszysz z ust koleżanki? Co czujesz, gdy ona chwali swoje dziecko a Ty masz ze swoim ciągłe kłopoty? Czy czujesz złość, frustrację? Czy jesteś w stanie podzielić jej radość, pogratulować i szczerze o tym mówić, to pokazywać? Być może to dla Ciebie trudne, być może nigdy tego nie robiłaś. Ale to świadczy o tym, jak zostałyśmy wychowane. Na pytanie – „Co u Ciebie?”- bez zastanowienia mówiono –„A daj spokój, ciągle tylko praca i praca”. Daleko nam do amerykańskiego „How are You? – „I’m fine, thank You”. Oj, daleko. Ale nie poddajemy się dziewczyny!! Zmieniamy stereotypy. Zmieniamy od siebie. Mówmy o radościach i cieszmy się z radości innych. Ja jestem dumna z Basi, że pracuje nad drugą książką. Jestem dumna z Małgosi, że uczy się nowych umiejętności kosmetycznych, jestem dumna z Agnieszki, że nie bała się latać balonem… z której kobiety Ty jesteś dziś dumna??

  • Serniczka?

    116242324_635857880382595_1463406510682906554_n

    Z jaką ja dumą podaję idealnie pokrojone kosteczki serniczka moim gościom, z jaką radością. Wysokość idealna, puszystość idealna, dziś postanowiłam polać czekoladą, ostatnio był puder, więc jakaś odmiana wskazana. I oczywiście, że czekam…. na pochwały czekam, na ochy i achy, jaki jest pyszny, delikatny i rozpływa się w ustach i że najlepszy na  świecie i że nigdy takiego nie jedli. Łzy wzruszenia hamuje tylko skromność, która walczy z pychą. Wiem przecież, że to wszystko prawda, bo to istotnie moje małe, serowe dzieło sztuki. Wiem też, że nie było tak zawsze. Nie potrafiłam nawet najprostszego sernika upiec, przynajmniej tak były niektóre z nich określane w internetowych przepisach. Albo góra się paliła, albo dół, albo opadał cały, tuż po wyjęciu z piekarnika, choć puszysta, gęsta masa na to nie wskazywała. Oklapnięty, zniechęcał do kolejnych prób.  Kupowałam wtedy gotowy, taki z cukierni i też był pyszny, nie powiem, ale….

    116222061_1109405306120815_3604357089418785858_n

    No właśnie, ale… Fundamentalne pytanie przy stole: – Sama piekłaś? – Doprowadzało mnie i moje ego do frustracji na wysokim poziomie. Co ja jednak robiłam?? NIC . Nie mogłam się przemóc, nie mogłam pokonać lęku przed kolejną próbą. Z góry zakładałam, że i tak nic z tego nie będzie. Oprócz tego, że wydam dużo kasy na składniki, to jeszcze sama siebie napełnię goryczą. Moja bezczynność i apatia w kwestii sernika trwała latami. Ale wiedziałam, że w ten sposób mojego „lwa” nie uśpię. Nie ma bowiem polskiej biesiady bez tego króla deserów. Od czasu, kiedy Jan III Sobieski postanowił sprowadzić go do Polski, dryfuje na polskich stołach pod różnymi nazwami, z różnymi dodatkami, spodami, kratkami, lub bez. A na moim nie gościł. Nawet do Sobieskiego miałam żal, po kiego diabła go tu przywiózł??? Teraz trzeba sobie sernikiem głowę zaprzątać!!!

    116277228_294464171614761_5568905873279898074_n

    Myślałam, myślałam….szukałam ratunku, bo taką już mam naturę…do poddania się zawsze mi daleko. Znalazłam szkolenie.. tak, tak…szkolenie z pieczenia sernika.  Nie tanie, nie blisko, nie w wolną niedzielę, ale pojechałam. Uzbierałam kasę, wzięłam urlop i pojechałam. Nie obyło się oczywiście bez pukania się w czoło i komentarzy „życzliwych”, że po co mi to, że nigdy nie słyszeli o takim szkoleniu, że to drogie i że w ogóle to śmieszne jest. Myślałam sobie wtedy „Boszzzz co za ludzie!! A niech gadają i tak zrobię swoje”.

    116133599_2167895290001983_6217864503026924634_n

    Pojechałam, nauczyłam się i jestem teraz mistrzem. Nie będę skromna bo i po co. Oprócz tego, że mogę zrobić pyszny sernik i wszystkich dookoła uszczęśliwić, mogę z dumą spojrzeć na swoje odbicie w lustrze i kocham ten uśmiech, który mi przypomina, że nie jestem jakaś inna, nieporadna, że nie umiem tego czy tamtego. Jasna sprawa, że nie każda kobieta musi umieć piec sernik idealny, ale ja robiłam wszystkie inne ciasta i torty i zawsze byłam zadowolona, tylko ten cholerny sernik był „brakiem”, który mnie męczył i dręczył. Ile macie takich „braków”, które Was wkurzają, że nie wiecie, nie umiecie, że trzeba się czegoś nauczyć? Pewnie jakieś są. Ważna lekcja, że można się nauczyć wszystkiego, tylko trzeba chcieć. Powiedziała mi kiedyś jedna, mądra osoba „Jak czegoś nie umiesz, to się naucz”, proste prawda? Ale dziś, z perspektywy czasu wiem, że naprawdę wszystko jest możliwe, tylko nie można skreślać samej siebie, swoich umiejętności i nie dać dojść do głosu wątpienia w samą siebie. Jeśli czegoś nie umiesz to się naucz, jeśli chcesz coś osiągnąć – osiągnij, jeśli chcesz zdobyć – zdobądź. Przecież to oczywiste. Przecież Ci zależy. Jako kobieta masz w sobie tyle zapału, tyle przebojowości i jeszcze więcej zaciętości. Dasz radę! Twoje postanowienie jest początkiem, działanie – środkiem a osiągniecie celu – końcem. I tylko Ty możesz rozpocząć i zakończyć ten proces. Nikt inny za Ciebie, tego nie zrobi. Bez względu na to, co chcesz osiągnąć, jeśli naprawdę tego chcesz, Twoja cierpliwość Ci w tym pomoże. Trzeba tylko uwierzyć w siebie i swoje możliwości, czego dzisiaj w Dniu Sernika Wszystkim Wam życzę!!!

    P.S. Przepisu nie podaję, gdyż został objęty tajemnicą 😉

  • Mój blog ma rok!!!

    To będzie podsumowanie takie tradycyjne, jak na blogerkę przystało. Wiele blogów publikuje tego typu analizy pod koniec roku kalendarzowego, mój blog jednak powstał dokładnie rok temu w Gdańsku, tuż po szkoleniu „Kobieta niezależna”. Od tamtej pory ukazało się:

    * 81 artykułów, z tym 82 😊

    * 9 odcinków podcastów…i to nie koniec😊

    *5 wyzwań

    * 5 wywiadów z cudownymi, inspirującymi kobietami. 

    90779149_625673851315567_8122084414332076032_n

    Najważniejszą częścią istnienia każdego bloga są czytelnicy, bez nich nie byłoby sensu pisać i publikować czegokolwiek. Przez cały ten czas :

    *odwiedziło go 2042 użytkowników

    *zanotowano aż 9313 odsłon różnych artykułów,

    Największą popularnością cieszyły się i do tej pory cieszą:

    1. „Niezależność równa się wolność”, który możecie znaleźć tutaj

    2. „O sporcie, kwiatkach i kosmetykach”, znajduje się tutaj

    3. „ Jak sobie pomóc z koronastrachem”, i on jest tu

    116445406_2743840672607235_3775069591888030823_n

    Jak same widzicie tematy różne i różne przyciągają czytelniczki.  Dużym zainteresowaniem objęłyście wywiady. To było dla mnie ogromne wyzwanie. Tak jak pisanie towarzyszyło mi od lat, tak wywiady były czymś nowym. Każdy inny i każdy cenny, każdy w innej formie i w innych okolicznościach. Zarówno Magda, Anika, Basia, Kasia i Justyna dały tak wiele z siebie w każdym zdaniu, że czytelniczki bloga na pewno skorzystały z ich wiedzy i przekazu. Świadczyć o tym mogą ciepłe słowa w komentarzach pod wywiadami. Z ogromnymi emocjami wspominam rozmowę z Basią, autorką książki „Osobista wojna”. Ostatnią przed wybuchem pandemii, w bliskim mojemu sercu, Wrocławiu, a także dwa, które opracowałam, kiedy świat zatrzymał się i wszyscy zostaliśmy zamknięci w domach. Na szczęście moc internetu i telefonu nie pozwoliła zatrzymać relacji międzyludzkich, odważę się nawet stwierdzić, że je wzmocniła.

    Tematy kobiece, tak bardzo mi bliskie spowodowały, że utworzyłam grupę na facebooku o tej samej nazwie co blog, aby tam komunikować się z dziewczynami z całego świata. Wymieniać doświadczeniami, spostrzeżeniami, tym co ważne, ale także śmieszne, wesołe i rozrywkowe. Dzięki tej grupie wiem, jak wiele jest wśród nas kobiet z pasją, dobrym serduchem, ale też problemami. Wiem,  że lubicie kwiaty, książki, wyjazdy. Jedne pielęgnują swoja działkę z warzywnikiem, inne spełniają marzenia latając balonem. Jedne piszą książki, inne pomagają jako wolontariuszki. Jedne pracują na kilka etatów, żeby utrzymać siebie i dzieci, inne delektują się spokojnym życiem na emeryturze. To cudowne mieć z Wami taki kontakt.

    116373763_1411898989008154_4484279176294113692_n

     

    Oprócz wiadomości na blogu, komentarzy na grupie i prywatnych informacji o waszym życiu, radościach i problemach widuję niektóre z was na co dzień, czując ogrom sympatii i wspólnego zrozumienia dla spraw kobiet. To wspaniałe. Wiem przecież, jak dużą trudność sprawia kobietom wejście na jakiś tekst w internecie, kliknięcie linku i jeszcze przeczytanie tekstu, składającego się z ponad 500 wyrazów. Nie każda podejmuje takie wyzwanie. Wam się udaje, nie….przepraszam, robicie to, bo chcecie, bo wiecie, jak wielki wpływ może mieć słowo pisane, szczególnie takie, które jest o nas samych. Nie zawsze się zgadzamy, niekiedy mamy odmienne zdanie, tak jak mamy odmienne doświadczenia, oczekiwania i wartości. Ale to jest właśnie tym co, wbrew pozorom, nas łączy. Jesteśmy inne, choć takie same. Blog się cały czas rozwija, choć ogrom wejść bardzo mnie zaskoczył. Ale właśnie z tego powodu, chcę, aby był jeszcze bardziej kobiecy, jeszcze bardziej dla Was. Bardzo Wam wszystkim dziękuję i…czekajcie na lepsze ! 😉

  • Jak kobieta odpoczywa w wakacje?

    Ależ ciężki temat, bo czy ona w ogóle odpoczywać potrafi? Czym jest dla niej odpoczynek wakacyjny? Otóż, piszę te słowa siedząc na sopockim molo, zajadając się dorszem z frytkami i gapiąc  w błękitną dal. Mój obiektywizm może być w tych warunkach kontrowersyjny. Kobiety, z tego co zauważyłam, spędzają w bardzo różny sposób swoje urlopy, wczasy, czy letnie weekendy. Czasem zaskakują nawet mnie, która z urlopu – do pracy, przez długie lata, wracała zmęczona jak koń po westernie. Dwójka małych dzieci, mąż jako dziecko trzecie, ciągle pełne torby, ciężkie butelki z napojami i nieodzowny parawan – symbol polskiego plażowicza.  Mamo to, mamo tamto, mamo daj, mamo weź… aaaaaaaaaaaa!! Ratunku!! Kobieta tonie!!!

    115682210_328798821615393_4532807609867517051_n

    Na szczęście niewiele widzę tu takich kobiet, obwieszonych dzieciakami, bagażami i dmuchańcami ze straganu. Pojedyncze przypadki wzbudzają zainteresowanie wszystkich dookoła. Bo to widok porażający, taka umęczona kobieta z panem i władcą, kroczącym kilka kroków za nią, pilnującym swój plastikowy kubeł pełen złotego napoju. No, ktoś musi przecież pilnować. Jak to dobrze, że mam to za sobą. „Teraz to Ty dopiero masz wakacje co?” z uśmiechem na twarzy kwituje moje spostrzeżenia koleżanka, która jeszcze dzieci nie ma, męża również nie uraczyła i trudno jej czasem zrozumieć takie sytuacje. Ale tak, to prawda to są wakacje. Inaczej spędza je kobieta, która ma dzieci, inaczej ta, która nie ma, inaczej ta, która ma wspierającego męża, a inaczej ta, której mąż tylko w wakacjach towarzyszy. Są też kobiety, które spędzają swoje wakacje na wycieczkach zagranicznych, w tym roku Grecja górą, jak donoszą media, zwiedzając, plażując ze znajomymi lub samotnie. Ale są też takie, które cieszą się na urlop bo sobie chałupę wysprzątają, remont zrobią, albo gości będą przez tydzień przyjmować. I mimo mojej ironii i sarkazmu, żadnego z tych wakacyjnych pomysłów nie neguję, byleby był wymarzony i chciany, chciany – powtarzam, przez kobietę. Jeśli jest szczęśliwa, niechże sobie maluje i tapetuje. Jeśli jest szczęśliwa i uwielbia gościć rodzinę w swoim domu, niechaj tak spędza urlop. Zauważyłyście ważne słowo? „Szczęśliwa” – tak powinno się spędzać wakacje. W szczęściu. Można znaleźć je na działce, w przydomowym ogródku, w zaludnionym hotelu albo po prostu przed telewizorem. Masz do tego kobieto prawo!!! Nic nie musisz!!! No, przepraszam, musisz o tym pamiętać.

    115505291_715913265915763_5983774966298127041_n

    Ja potrzebuję np. ciszy i spokoju, potrzebuję przyrody, zabytków, aktywności. Lubię sobie wszystko zaplanować, co w dobie epidemii bardzo, ale to bardzo jest trudne. Lubię wakacje z bliskimi w bardzo okrojonym gronie. Potrzebuję oddechu, takiego dużego, który wystarczy mi na kilka miesięcy, tych „bezwyjazdowych”. I jestem wtedy szczęśliwa. W zależności od wieku, środków finansowych, sytuacji rodzinnej czy tak, jak w tym roku, epidemicznej, wakacje mogą wyglądać różnie. Ja kocham morze, Ty możesz kochać góry, ja lubię zabytkowe budynki, Ty możesz żyć w dziczy przez tydzień. To wszystko jest dla ludzi. Jeśli tylko w taki sposób odpoczywasz, ładujesz baterie i cieszysz, że ta chwila trwa.. i niech trwa. Ona jest Twoja bo na to zasługujesz. I takich chwil Tobie życzę, a teraz idę stanąć w kolejce, żeby kupić  świderka… ależ jestem szczęśliwa 😊